Na het offroad spektakel van de vorige dag werden we na een flinke nacht (en ochtend) doorslapen om 10.00u wakker! Dat hadden we nodig zullen we maar zeggen haha. Gelukkig voor ons hadden ze het ontbijt tot 11.00u/half 12 dus konden we gerust aanschuiven. Nadat onze buiken weer gevuld waren, reden we richting Tbilisi. Eerder hadden we besloten om niet meer naar steden te gaan, maar misschien herinneren jullie het verhaal van de tunnel nog: waar de GoPro van Bas z’n helm/kinstuk af viel en er een pootje afgebroken was.. In Tbilisi zat een GoPro Club, kwamen we via internet achter, en na contact te hebben gehad bleken zij de mount op voorraad te hebben. Perfecto! We hadden een hotel aan de rand van de stad geboekt, zodat we niet helemaal de stad in hoefden te rijden. Van meerdere mensen hadden we namelijk al gehoord dat het rijden in Tbilisi geen pretje is. De rit erheen ging voorspoedig, in tegenstelling tot de dag ervoor. Dit keer was alles geasfalteerd en tot onze verbazing zagen we dat ze enorm veel wegen aan het bouwen waren, inclusief tunnels en bruggen door/tussen de bergen! Onderweg stopte we nog even om onze motoren weer shiny te krijgen, allebei zaten ze onder de modder. Bij de BMW zag je zelfs niet eens meer dat de motor groen is. Met blinkende motoren kwamen we aan bij het hotel. We werden enorm vriendelijk ontvangen door de dame bij de receptie, die ook heel geïnteresseerd was in onze reis! We waren gek, zo ver op de motor (positief bedoeld, tenminste dat denken we haha). Na een leuk gesprekje gingen we naar de kamer, waar we gelijk wat was verzamelde, aangezien zij onze kleding wel wilde wassen! Dat was weer nodig! Daarna bestelden we een taxi en gingen naar de shop van de guy waar we contact mee hadden gehad. Eenmaal daar aangekomen vroegen we ons af of we wel op de juiste plek waren. Het adres bleek goed maar we konden de shop nergens vinden. We wachtten even en na 10 min. kwam daar een man aangelopen met een koffertje in zijn hand. Hij vertelde ons dat hij zijn shop nu nog online heeft, maar per september as. zou hij zijn eerste fysieke shop openen. Na wat gekletst te hebben gaf hij het benodigde stukje voor de GoPro en zo was het binnen een paar minuten afgehandeld. We vroegen hem nog even een tip voor het diner, bestelden een taxi en gingen die kant op. Na eerst op een heel verkeerde plek afgezet te worden (blijkbaar klopte het adres van het restaurant niet op Google), probeerden we de taxichauffeur duidelijk te maken dat dit niet de juiste plek was. Hij begreep het niet helemaal, maar gelukkig kwamen we met Google Translate en vervolgens Google Maps routeplanner wel op de juiste plek uit! Toen we naar het restaurant liepen kwam er net een mevrouw uit, die ons vertelde dat het restaurant dicht was… Meen je niet! Gelukkig zaten er aan die weg nog heel wat andere restaurantjes, dus besloten we even op Maps te kijken naar de beoordelingen en kozen we er eentje uit. Dit was een hele goede keuze, want er was zelfs een live bandje. Hartstikke gezellig en een leuke ambiance. Je zat namelijk op een soort afgesloten binnenplaats, met een fontijn (wat het goed deed bij de #Instagirls) en wat pagola’s. En het belangrijkste: het eten was ontzettend lekker! We waarderen de Georgische keuken enorm, het eten is heerlijk gekruid met verse kruiden, groenten, bonen en evt. vlees, maar niet per definitie (zoals wel in alle Balkan landen). Na het heerlijke diner heeft de taxi ons naar het hotel gebracht, hebben we nog even gechild/bijkletsen met vrienden en genoten van alle lichtjes van de stad waar we uitzicht over hadden. De volgende ochtend werden we om 8.00u op de hotelkamer gebeld, ons ontbijt stond klaar! Het was super rustig in het hotel, dus de mevrouw had alle tijd om het ons helemaal naar de zin te maken. Bij aankomst bij onze ontbijttafel, zagen we dat ze zich enorm had uitgesloofd! Er stond zóveel eten op tafel, we kregen niet eens de helft op. Na het eten pakten we de schone was en de rest van de spullen in en vertrokken we weer. Dit zou een flinke rit worden, maar wel een hele mooie. En mooi was het zeker, we reden door de bergen en werden verwend met een fantastische route en uitzichten! Onderweg stopten we bij een uitzichtpunt waar we wat foto’s maakten en even konden bijkomen. Het laatste stuk was vrij druk met vrachtwagens, waardoor het verkeer langzaam reed.. Enige nadeel met al die bochten 😉. Gelukkig konden wij er redelijk goed langs rijden, maar dat vraagt wel wat extra’s van je! Na onze korte pauze reden we door naar het volgende punt, een kerkje hoog op de berg. Toen we er bijna waren (alleen nog een pas omhoog) werden we tegengehouden door ‘guards’ (taxichauffeurs) die ons weer vertelden ‘motociklet no, motociklet dangerous‘. We twijfelden een beetje om toch door te rijden, maar vooral Samira zag het niet helemaal zitten. Eigenlijk waren we beiden alweer helemaal klaar hiermee, doordat deze taxichauffeurs ook aardig opdringerig waren om ons mee te nemen naar boven, de prijs was echter dusdanig hoog en niet in verhouding met al het anderen wat we hadden gedaan dat we dachten, de groeten! We hadden wel een ander idee om het kerkje nog enigszins te zien: de drone oplaten. Helaas stond er een vrij sterke wind en kon de drone niet zo hoog komen, maar evengoed hebben we het kerkje van een stukje dichterbij gezien. Na deze teleurstelling stopten we bij een restaurantje om wat te eten én om een overnachting te zoeken, want dat hadden we nog niet gedaan. Het plan was om richting Telavi te gaan, dé wijnregio van Georgië. En al gauw vonden we leuke vineyards met hotels. De eerste die we vonden was helaas vol werd Bas medegeeld met allemaal smileys, maar dat ze hoopte ons een andere keer te kunnen verwelkomen 😍🥰😘❤ haha. De tweede die we vonden had gelukkig een kamer vrij, dus die boekte we! De rit naar de vineyard was op sommige stukken een beetje spannend, want het regende af en toe en dan was het wegdek redelijk glad. Daarnaast zagen we 2 ongelukken, waarvan 1 vrij heftig was (en net een paar minuten voordat wij aankwamen gebeurd) met een aantal gewonden. Getver. Gelukkig kregen ze al wat hulp en waren mensen aan het bellen. Zonder al teveel te kijken wurmden wij ons door de opstopping heen en vervolgden we onze weg. Onderweg kwamen we gelukkig ook nog wel leuke dingen tegen, zoals een varken die gewoon los in een laadbak lag en hem dik aan het chillen was! Hij lag lekker met z’n koppie over de rand heen te kijken. We kwamen niet meer bij! Eenmaal bij de vineyard aangekomen werden we hartelijk ontvangen door de gastvrouw. Nadat we onze spullen op de kamer hadden gelegd, was het tijd voor een duik! Yes, het hotel had ook een zwembad. Het was een prachtig complex met een prachtig uitzicht. Bij het zwembad was het helaas aardig druk waardoor we alleen nog op een stoeltje konden zitten. Aangezien we aardig gaar waren, gingen we na een kleine bite bij het restaurant naar de kamer om even een dutje te doen en wat te lezen. Wát een leven hè?! Daarna hebben we ons opgefrist en zijn we nog even naar het restaurant gegaan. Voor het diner was het gelukkig wat rustiger bij het zwembad, dus namen we nog even een duik om daarna bij het restaurant aan te schuiven. Hier hebben we heerlijk gegeten onder het genot van een lekkere fles wijn. Wat bijzonder was, was dat we een witte wijn bestelden, maar dat deze amberkleurig was! Nu waren we wel heel benieuwd geworden hoe dat kon komen… Toen we terug naar de kamer gingen lag er een hondje vlak bij onze deur aangelijnd aan de reling, maar precies bij het stukje zonder dak en het begon net te regenen. Toen we wat dichterbij kwamen leek de hond ons nog niet helemaal te vertrouwen… maar toen Bas een deur dicht deed die aan het klapperen was (en waar de hond zich blijkbaar ook een beetje aan irriteerde) had Bas geconnect met de hond en begon hij lichtjes te kwispelen toen Bas in de buurt kwam. Nadat Bas de hond een aai over z’n bol gaf, gaf de hond Bas een pootje. Héél aandoenlijk om te zien. Daarna waren ze dikke vriendjes! We verplaatse de hond naar het droge stukje en gingen zelf naar binnen. De volgende dag stond in het teken van relaxen! Dus zwembadje pakken, lezen, blogs, video’s, wijn drinken, eten en vooral alles op z’n tijd! ’s Avonds bij het diner kregen we van de eigenaar uitleg over de Georgische wijze van het wijn maken ten opzichte van de Europese stijl, aangezien we hier zo benieuwd naar waren. Super interessant! Wie hier ook meer over wilt weten, leggen we het graag in persoon uit! Na weer een fantastisch diner genoten we nog even van een spektakel van Moeder Natuur: een heuse onweer-show. We sloten de dag af met een videocall met onze vrienden. Tijd om te pitten.. De volgende dag zou er een rit naar land numero 11 op staan: Armenië!
Bl2021
