Blog

Nadat we gewekt waren door de wekker en ons ontbijtje hadden gegeten, was het weer tijd om ons klaar te maken voor vertrek. Deze dag zouden we richting Pamukkale rijden, wellicht meer bekend als we vertellen dat dat die enorme witte kalkterrassen zijn met dat helderblauwe water.. Stond op ons lijstje en vandaag was de dag aangebroken dat we daar heen zouden rijden. Op de weg daarnaar toe hadden we nog een andere bezienswaardigheid gevonden die we ook zouden meepakken; de “Rock tombs”.  De weg hiernaartoe hebben we op 1 tankstop in 3u nonstop doorgereden en was niet heel spannend, vooral hele lange rechte wegen, dorre natuur en vergezichten. Vlakbij aankomst zagen we een slagerij met een groot restaurant, dus daar besloten we te gaan lunchen. Toen we zaten viel natuurlijk al gauw op dat we niet Turks waren en dus werd er al gelijk gevraagd waar we vandaan kwamen etc.! Hij liet ons van alles in de winkel zien en stelde voor een lunch voor ons samen te stellen. Perfect idee, want zij weten vast wat het lekkerst is! En dus kregen we eten voor 10… haha. Na onze buik gevuld te hebben liepen we de straat uit, want hier waren de rock tombs al! Eh…. het was een flink stuk kleiner dan we hadden verwacht, maar even goed heel tof om zo te zien. Vooral heel bijzonder dat dit al bestaat sinds 350 v.Chr. en nog steeds in deze staat is.  Wat wel weer heel typerend was, het feit dat mensen dit blijkbaar als iets zien om er de meest idiote foto’s mee te maken. Een hek ervoor?? Dan spring ik er toch over heen? Waar is het respect mensen? Een meid die in de tombe 1000 selfies gaat staan maken, haar partner die nog eens vanaf zijn positie foto’s maakt. Alles voor “The Gram” hè?!…… Na deze bezienswaardigheid wilde we nog heel even afkoelen voordat we weer op de motor zouden stappen, dus dronken we nog een bakkie én namen we na aandringen nog een toetje. We werden nog even in de stress gebracht, want er kwam personeel naar ons toe om ons te vertellen dat er politiemannen naar hen toe waren gekomen om te vragen van wie “die motoren” waren, ze zouden ons een boete hebben gegeven omdat we fout geparkeerd stonden. Wat een onzin. Bij onze motoren aangekomen zagen we nergens een briefje liggen, dus wellicht bij de grensovergang nog gedoe? Ach ja, er zit niets anders op, dus we vervolgen onze weg. Maar……. Niet voor lang!! De @#%$^@# Tiger, het blijft een verhaal apart. Waar de meting de vorige dag nog perfect waren, bleek hij toch zijn eigen verhaal te willen vertellen. Na een bocht ingestuurd te hebben en weer wat gas te willen geven, ziet Samira het scherm op de Tiger uitvallen en was het klaar… De plek waar het had kunnen gebeuren had niet beter kunnen zijn; naast het tankstation. Dus liepen we met de motor naar het tankstation, plaatste de motor in de schaduw en eigenlijk beiden met het idee, laten we maar gelijk even naar de zekeringen kijken. Goh, dan zijn die 2 weken ervaring in de garage in Servië opdoen toch niet voor niets geweest….  Inmiddels hadden we beiden flink wat kennis opgedaan! Niet te geloven… De hoofdzekering was hélemaal gesmolten en daardoor uit elkaar gevallen. Logisch dat de motor niets meer deed. Het was een kwestie van de gesmolten zekering eruit halen en een nieuwe terugplaatsen en voilá we konden onze weg weer vervolgen. Pfff.. maar niet zonder wat stress, want wáárom?!?! De mogelijke verklaring is dat de zekering niet goed zat, waardoor hij niet goed contact maakte en daardoor oververhit raakte en dus is gesmolten. Maar ja…? Gaat dat dan nog een keer gebeuren? Fingers crossed! De rest van de rit liep gelukkig voorspoedig en zo kwamen we aan het einde van de avond aan in Pamukkale. We hadden een bed&breakfast gevonden en zonder te reserveren heen gereden. Helaas had de vrouw geen 2persoonkamer meer vrij, maar er was nog wél een 4persoonskamer. Aangezien ze er nog niemand voor had, stelde ze ons voor dat we die konden huren voor hetzelfde geld als de 2persoonskamer. Hóe vriendelijk! ’s Avonds kookte ze voor ons een heerlijke linzensoep, wat meer dan genoeg was vanwege onze uitgebreide lunch! Daarna was het tijd om bij te komen. Ondanks dat het misschien lijkt alsof we weinig hadden gedaan, is het motorrijden enorm intensief, helemaal met die hoge temperaturen. Dus ’s avonds waren we uitgeteld! Tijd om even wat Socials bij te werken etc. We kregen die avond een appje van iemand die in de buurt van Pamukkale bleek te wonen, waar Samira eerder contact mee had gehad. We waren hem helemaal vergeten te appen dat we er zouden zijn, maar bij toeval blijkt hij op het juiste moment op onze facebook pagina terecht te zijn gekomen, die een automatisch bericht naar hem stuurde waar hij weer op reageerde. Lang verhaal kort, na wat appen besloten we de volgende dag samen op te trekken! Hij zou ons op de motor komen halen en dan zouden we samen naar de bezienswaardigheid Pamukkale toe rijden. Dus de volgende dag nadat wij het ontbijt hadden gegeten stond daar Mesut! Echt ontzettend leuk om samen met iemand die de omgeving kent op te trekken! Hij wist ontzettend veel te vertellen en liet ons de mooiste plekken zien. Daarna zijn we namelijk nog naar de Kaklik Caves geweest, minder toeristisch maar super tof! Een soort ondergrondse Pamukkale. Sowieso hadden wij deze dag écht het voordeel van COVID-19! Het was namelijk op alle plekken rustig, waar je normaal gesproken bij wijze van spreken over de hoofden heen moet lopen. Bij de Kaklik caves kocht Mesut nog wat druiven van een boer die daar met wat fruit stond. Die man was hélemaal flabbergasted over het feit dat wij er met de motoren waren. Hij kon het niet geloven haha. Via Mesut kletste we wat met hem en daarna vervolgden we onze weg. Mesut nodigde ons uit om samen met hem en zijn gezin te gaan lunchen, wat ontzettend gezellig was! Herinneren jullie het verhaal nog van de 1 meter lange pide? Nou dat aten we hier ook, alleen dan in stukken gesneden waardoor het niet zo lang leek haha. Was weer genieten. Nadat we klaar waren met eten had Mesut nog een idee. Hij wilde ons meenemen naar een van zijn favoriete plekken: de windmolens. Dan denk je misschien, wát is hier bijzonder aan? Álles! Praktisch achter zijn huis lag een bergrug waarop windmolens waren geplaatst. Het begint al bij de weg daarnaartoe. Fantastische kleine bergweggetjes, slingerend omhoog. Om vervolgens het laatste stuk offroad omhoog te klimmen naar de windmolens. En vanaf daar….. Een práchtige panorama view over Denizli! Wauw Mesut, we hebben je al meermaals bedankt, maar nógmaals dank voor deze fantastische dag. Dit zullen we nooit meer vergeten! Hierna scheiden onze wegen, Mesut ging terug naar huis en wij: op weg naar Europa! Die avond reden we nog een flink stuk door. Inmiddels hadden we beiden héél erg de behoeften om weer een stap verder in onze reis te gaan. Turkije is fantastisch mooi, de mensen zijn zo verschrikkelijk vriendelijk, maar die warmte…. Wij konden er niet aan wennen. Yes, we reden inderdaad nog steeds met onze motorpakken aan, geen één keer hebben wij dat geskipt. Want, safety first. Dus ja, dan ga je gewoon kapot. En zijn we dus toe aan iets lagere temperaturen. We zijn die avond tot aan Selçuk gekomen, iets ten noorden van Kusadasi. Stiekem begint thuis ineens vertrouwd dichtbij te voelen (we leven inmiddels op 29 augustus 2021, dag 63). Omdat het al laat was, aten we eerst ergens wat, maakten we gebruik van de Wi-Fi en zochten we een hotel. Deze vonden we op een kilometer afstand. Dus konden we rustig op de motoren daarnaartoe rollen. De eigenaar bleek een amicale man te zijn en binnen no-time hadden we zijn hele levensverhaal gehoord; een man die eigenlijk zonder dat hij dat zelf wilde opgeschept zat met dit hotel en er maar het beste van probeerde te maken. Okeeee.. klinkt positief. Welcome! De entree zag er gezellig uit en ook van het binnenplaatsje hadden ze wat leuks gemaakt, maar toen we de kamer binnenstapte moesten we toch wel even slikken… het was een hok van 2 bij 2 met een net niet uit elkaar vallend bed. Máár, zoals de eigenaar zei, met een spiksplinternieuw matras, aha oke top! De volgende dag wilden we voordat we zouden vertrekken nog wat oudheden bezoeken in de stad, zoals de St. Jean Basilica en Ephesus Ancient Theatre. Dit was denk ik het punt dat we écht Turkije-moe waren. Zo’n punt dat je denkt gaan we dit bezoeken omdat we het echt wíllen of omdat we vínden dat we het moeten bezoeken. Het was het laatste geval… We waren leeg, klaar met die bloedhitte, zin om naar huis te gaan. En toch bezochten we het. Eerlijk is eerlijk, zeker Ephesus was fantastisch. Je vóelt gewoon hoe oud het is, hoe bijzonder het is. Heel veel is behouden of ontzettend goed gereconstrueerd. Maar nadat we dit gezien hadden met héél veel geklaag over hoe mega warm het was, waren we heel blij om weer op de motoren te zitten, op weg om het volgende vinkje van ons to do list te kruisen… Ancient city of Troy. We hoopten dat dezelfde dag nog af te kunnen vinken, zodat we dat maar achter de rug zouden hebben. Maar bij aankomst bleek het net gesloten te zijn. Hè getver… Dus dan maar op zoek naar een hotel/camping. We reden langs wat plekken, maar we (vooral Samira) werden er niet warm van. We waren sowieso een beetje in een bleh-mood, dus dan is het uberhaupt al lastig om tevreden te zijn. Uiteindelijk besloten we Google Maps offline er bij te pakken en belandde we bij een b&b in de buurt Een beetje op hoop van zegen. En dat was bij toeval een geweldige keuze! Uitzicht op de zee (en dus op Europa!!! We’re coming home!) met een prachtige zonsondergang, een mooie kamer en een mega vriendelijke eigenaar. Ook deze man sprak geen Engels, maar er was een andere gast die alles voor hem/ons vertaalde. We aten wat en opgewonden gingen we slapen, want de volgende dag zouden we éindelijk weer op Europese bodem staan en dus weer een stukje dichter bij huis. Grappig weetje, zodra we op de “terugweg” zijn, zijn we allebei het liefst zo snel mogelijk thuis. We hadden het er van tevoren over gehad, dat we moesten proberen te blijven genieten, ook al zouden we weer “terug” rijden. Want dat terug rijden was ongeveer de helft van de reis haha. Tot de dag hiervoor ging het dus goed.. Wellicht zou het een verschil maken als ons “verlangen naar Europa” gevuld wordt. 

Nadat we de volgende dag ons uitgebreide ontbijt op hadden besloten we om tóch nog wat bezienswaardigheden af te vinken: Ancient City of Troy, Military Marine Museum, Çanakkale Destani Tanitim Merkezi (WW1 museum, Gallipoli). Of we gek zijn?! Yep…. We begonnen met Troy, het besef dat het zo gigantisch oud is en dat er tot op heden nog steeds dingen uit die periode (3000 v.Chr.) worden opgegraven etc. is heel bizar. In vergelijking met Ephesus (1100 v.Chr.) was het voor ons minder aantrekkelijk, hierbij konden we namelijk veel meer voorstellen doordat heel veel nog “staat” (of in ieder geval gereconstrueerd is). Anyways, eerste check. Door naar de volgende. Iets waar Bas heel graag naartoe wilde, Military Marine Museum, aangezien hij heel veel interesse heeft in de WOI en II. Bij aankomst bleek het vanwege COVID-19 later open te gaan, dus besloten wij een rondje door het stadje te lopen en het Paard van Troje te bezoeken die in de film heeft gezeten en op de boulevard staat. We dronken nog een theetje bij een tentje en daarna konden we naar binnen bij het openlucht museum. Ze hadden veel uit de WOI tentoongesteld, dus dat was heel interessant. Na ons bezoek was het dé tijd…. We pakten de ferry naar het EUROPA-deel van Turkije!!! Het was een vaart van +-20min, iets korter dan verwacht. Bas had nog even gauw een croissantje en een ijskoffie gescoord, maar die moesten we achterover gieten, want het vasteland was alweer in zicht. Vanaf hier reden we naar Çanakkale Destani Tanitim Merkezi (WW1 museum, Gallipoli). Dit was een prachtig museum, waarin ze de gevechten op een rond Gallipoli visueel gemaakt hebben. Daarna reden we nog een rondje langs verschillende gedenkplekken, zoals de Lone Pine Cemetery. We besloten dat dit genoeg was voor deze dag en gingen op zoek naar een plek om wat te eten, zodat we konden kijken waar we zouden overnachten. We wilden het liéfst zo ver mogelijk naar de grens van Griekenland rijden. We zochten een restaurant op, kwamen terecht bij een Turks Kebab restaurant en na het bestellen doken we het internet op zoek naar een hotel. We hadden onze zinnen gezet op de grensovergang, dusssssss…… was de meest voor de hand liggende plek, jawel, Edirne! Dit was namelijk de enige grensovergang met Griekenland die open was. We besloten dat we beiden niet naar hetzelfde hotel wilden als waar we heen waren geweest toen we op de heenweg naar Istanbul reden, want dat lag aardig in het centrum en was dus mega druk. Bas vond al gauw een hotel net buiten de stad en zonder aarzelen boekten we een kamer. Nu was het verstand op 0 en gaan met die banaan! Het mooiste van Turkije hadden we inmiddels wel gezien, dus we namen de snelweg.  Wat waren we blij toen we aankwamen. We made it!!!! Morgen in Griekenland! Alsof de dag nog niet gek genoeg was geweest, besloot Samira ’s avonds nog even te sporten. Een mooie 5k op de loopband en nog wat spierversterkende oefeningen zorgde ervoor dat ze zich weer even fit voelde. Want jongens, dat eten hier, daar wordt je niet slank van ;-). Dus wat extra beweging kan geen kwaad. Bas was ondertussen bij het koffietentje belandt, die vast zat aan het hotel. Ze bleken hier fantastische cappuccino’s te hebben. Oké vooruit, net gesport, dát wilde Samira ook wel. Dus, zonder na te denken dat het al vrij laat op de avond is bestellen we beiden (nog) een cappuccino! Het was weer een enerverende dag geweest…. Op naar Griekenland!!!

1 2 ►

Het heeft even op zich laten wachten, maar in de komende periode nemen we jullie nog even mee in het laatste deel van onze reis. We genieten in de blogs nog even van Turkije en zullen binnenkort “back to Europe” gaan! 

Om er weer even in te komen, onze laatste blog vind je hier: Turkije part 2 (dag 56 t/m 59). 

Nadat we wakker werden in het hotel in Konya, besluiten we maar gelijk onze spullen te pakken zodat we na het ontbijt direct weg kunnen rijden. We bepakten onze motoren om vervolgens bij het ontbijtbuffet aan te sluiten. Ik weet niet of we het al ergens genoemd hebben, maar Samira keek enorm uit naar het ontbijt in Turkije “zulke lekkere Turkse yoghurt met honing in de ochtend”. Nog geen één, géén één, ochtend is er tot noch toe geweest waar ze yoghurt bij het ontbijt serveerde. Wát een deceptie! Dat is dus blijkbaar gewoon iets internationaals wat ze in die hotelketens/pensions standaard serveren… En Samira maar denken dat dat zo Turks is. Anyways, ook hier hadden ze geen yoghurt en moesten we het weer doen met een heftig Turks ontbijt. Kazen, olijven, verschillende soorten worstjes, hartige hapjes etc. Nadat we het ontbijt achter de kiezen hadden was het tijd om de laatste spulletjes van de kamer te halen en uit te checken. Maar eh….. waar was het pasje van de kamer? Oh shit, chaos, Samira had deze toch als laatst? “Samira is nooit wat kwijt, ze weet even niet meer waar het ligt”, één van haar (veel) gebruikte zinnen. Nog een keer terug langs de ontbijttafel, het buffet, de koffiecorner.. Nope. Dan toch maar even buiten bij de motoren checken, ja hoor, daar ligt het pasje, op de koffer! Oeps. Gelukkig eind goed, al goed en na weer even goed wakker te zijn geworden van deze stressvolle minuten konden we vertrekken. Deze dag verlieten we Centraal Turkije om richting het zuiden van Turkije te rijden. 1 dag later stond er een afspraak gepland bij een garage voor een beurt voor de motor van Samira in Antalya. We besloten deze dag naar Alanya te rijden. Niet iets waar we persé naar uitkeken, maar ja dan zaten we wel alvast in de buurt van Antalya, hoefden we deze dag niet zo ver te rijden en zouden we nog even kunnen relaxen en “genieten” (pleuris warm) van het zonnetje. Of ook wel, gewoon op tijd stoppen met rijden om niet onze pakken uit te zweten. 

Dus we stapten onze motoren op en zetten onze koers naar Oh oh Alanya. We waren nog niet heel lang onderweg, of Samira raakt Bas kwijt in het drukke ochtend verkeer rondom Alanya. Iets met snelheid verminderen om even goed het dashboard te bekijken. Bas merkte dat er een lampje was gaan branden, dus moesten we z.s.m. stoppen. Bij het eerstvolgende tankstation, niet heel veel later, stopten we. Hier bleek dat de BMW erg dorstig was en bijna geen olie meer had. Door een eerder pechgeval met de Tiger tijdens de voorbereidingen in NL (bij nota bene een offroad cursus), besloten we toen dat we absoluut olie mee moesten nemen op reis. Nou, dat was dus in dit geval heel fijn (en niet eens voor de Tiger!). Daarna was alles weer koek en ei en konden we onze weg vervolgen De route naar Alanya bleek fantastisch te zijn! Turkije had ons al eerder verrast, maar man, dat deed het opnieuw!! “Are we on Mars?!?!?!?!” vroeg Bas zich hardop af. Het was inderdaad een beetje buitenaards. Hoogvlaktes met wat begroeiing hier en daar en amper iemand te bekennen. Wat een prachtig land is het toch. Deze dag konden we ook nog een flink stuk offroad rijden, want door wegwerkzaamheden was de weg volledig opengetrokken. Dan is de motor zó fijn! Flink dot gas erop en gaan met die banaan! Na het offroaden weer overleefd te hebben en nog een paar laatste mooie geasfalteerde bergweggetjes te hebben gereden, begonnen we wel een beetje trek te krijgen. Op de navigatie ziet Bas een restaurantje aankomen, maar dat zag er nou niet erg aantrekkelijk uit, dus reden we door. Maar goed ook, want een paar bochten later kwamen we op een fantastisch plekje, met fantastisch uitzicht, mét een restaurantje! We parkeerden de motoren en werden hartelijk ontvangen door de eigenaar. We lieten onze lunch aan hem over en zo kwam hij een half uurtje later terug met een enorme pan met eten. Eh… is dit lunch? Voor 2 personen? De tafel achter ons met 8 man had bijna aan kunnen schuiven haha. Maar, we klagen niet, want we werden enorm verwend! We maakten nog een praatje met de eigenaar om vervolgens weer op de motoren te stappen voor het laatste stukje richting het hotel! Deze hadden we de vorige avond gevonden, ingevoerd op de navi om er op de bonnefooi heen te rijden. Ze zouden vast nog wel een plekje voor ons hebben! Ook het laatste stukje was erg mooi om te rijden. We zaten vrij hoog en daalden flink af. We reden door bossige bergweggetjes, prachtig én dat ruikt zo lekker! Rond deze dagen waren er enorm veel bosbranden in dit gebied van Turkije, maar tot zover hadden wij er (gelukkig) nog niets van gezien of gemerkt. Niet veel later bereiken we zeeniveau en moeten we weer even wennen aan alle drukte. De boulevard bezaaid met mensen, de weg langs de boulevard daar krioelde het van de voertuigen en het was nog steeds bloedheet. Niet iets waar we goed op gaan. We volgden de aanwijzingen van de navigatie en komen op de plaats van bestemming aan, maar eh waar is het hotel? We moesten even goed om ons heen kijken, maar zagen vervolgens een paar honderd meter verder de naam van het hotel. We werden ontvangen door de eigenaar die ons verteld dat er toevallig nog wel een plekje is. Ook vertelde hij ons dat het een nieuw hotel was en dat we de eerste buitenlanders zijn, verder zijn er op dit moment alleen Turken! Ok, ok! Bonus… dachten we. Zitten we in ieder geval niet tussen alle Nederlandse paupers (no offense). Het bleek namelijk een klein all-in hotel te zijn, 1 nacht all-in, 2 personen voor €30,-. HAHA. Ja, echt waar, geen grap! Nadat we akkoord hadden gegeven, wilde de eigenaar (vol trots) wel alvast de kamer laten zien. Voordat wij erin gingen moest de kamer nog wel even schoongemaakt worden. We zaten op de 1e etage en moesten met een trap omhoog, terwijl Samira de leuning vast wilde pakken, schrok ze zich dood, want deze zat hartstikke los, toen we de kamer zagen werden we niet veel enthousiaster… Hè getver, we hadden al ja gezegd… We keken elkaar aan, ondertussen was de eigenaar nog enthousiast aan het vertellen over de kamer, en wisselden een paar teleurgestelde blikken naar elkaar uit. Aangezien we blij waren dat de pakken uit konden probeerden we ons maar over deze teleurstelling heen te zetten en zoals de eigenaar zei “grab a free drink while you’re waiting! And if you want too, you can also have some lunch!” Ehh nee bedankt, maar we drinken wel wat. Heeuuhhjjj, gratis cocktails! Haha, nee hoor we hebben het niet uit de hand laten lopen. Nadat onze kamers klaar waren besloten we even bij te komen in de airco. Later op de middag had Bas zich nog enorm vermaakt in het pauper-zwembad: lekker van de glijbaan af sjoefen! We kwamen al gauw tot de conclusie dat we onze middag hier niet konden volhouden, dus zijn we nog even naar het strand gegaan om daar op een bedje een “zon-zee-vakantie-gevoel” te krijgen. We werden al gauw geconfronteerd met onszelf, dat dit niet (meer) is waar wij warm voor worden…. Over warm gesproken, bloedheet hadden we het, dus na een duik (van Bas) in de zee besloten we toch maar weer terug te gaan om weer even op de kamer af te koelen. Na helemaal opgefrist en uitgerust te zijn hadden we het idee dat het al wel bijna tijd zou zijn voor het diner. Met inmiddels wel wat trek liepen we naar het terras toe waar het dinerbuffet zou zijn. Het was hier nog verrekte rustig, dus zochten we alvast een tafeltje uit om alvast wat te drinken. En je zou het niet geloven in een fractie van een seconde was dit het tegenovergestelde. Samira liep weg van een leeg terras, stond met haar rug naar het terras, bestelde wat drinken, draaide zich om en het was BOMVOL! Inmiddels stond er een giga-rij bij het dinerbuffet en waren alle tafels gevuld. Bí-zar! Dan zeggen ze dat Hollanders in het buitenland in all-in hotels bang zijn dat ze wat tekort komen… Nou dan moest je deze Turkse mensen zien (want nogmaals, wij waren de enige buitenlanders)… Alsof je niks te eten zou krijgen en achteraf misschien toch wel terecht haha, want toen er geen rij meer stond, besloten wij wat eten te halen en je ráád het…. Nog een paar afgedankte aardappels en schmutzige groentes waren voor ons over. De rest was …. OP. Tot overmaat van ramp kwamen wij terug bij ons tafeltje waar we zo geduldig hadden zitten wachten en was een Turks stel van onze leeftijd daar aangeschoven, hadden “netjes” onze spullen verplaatst en deden alsof hun neus bloedde toen wij terug kwamen. Nátuurlijk spraken ze geen Engels en hadden ze geen ideeee waar we het over hadden toen we vriendelijk vertelde dat wij daar zaten. Een hele groep gasten achter hen die had het door en vroegen of we bij hen aan tafel kwamen zitten. Ze hadden blijkbaar ook al een aantal van onze spullen veilig gesteld die op de tafel lagen. Cultuurverschilletje?? Anyways laten we de schuld maar gewoon bij ons zelf houden; de hitte zou ons wel naar het hoofd gestegen zijn ;-). We zijn na het eten nog even een rondje wezen lopen en hebben daar ons hoogtepunt van de avond bereikt: een Magnum eten in de verlaten en afgekoelde straten van Alanya, heerlijk, wat een rust… 

De volgende dag stond vooral in het teken van de check-up van Samira haar Tiger in Antalya, een paar kilometer verderop. Dit was weer een kennis van de man die dingen in Instanbul voor de Tiger had geregeld. Het zou +-1,5u rijden zijn en de afspraak stond begin middag, dus dat betekende dat we nog wat tijd hadden in de ochtend. We hebben toen een taxi naar het kasteel van Alanya gepakt en hebben daar wat rondgelopen. Van het kasteel zijn we met een gondel naar zeeniveau gegaan en daar hebben we weer een taxi naar het hotel gepakt om vervolgens onze spullen weer te pakken en te vertrekken! De rit naar Antalya was niet heel erg boeiend, zoals we al wel hadden verwacht, reed je praktisch langs een “kustlijn” van enorme resorts. Eenmaal aangekomen bij de garage stond de beste man ons al op te wachten. Het bleek een kleine eenmansgarage te zijn met een man die geen Engels sprak. Gelukkig hebben we tegenwoordig genoeg middelen waardoor dit vrijwel geen probleem meer vormt. Dus na wat Google Translate gesprekken gevoerd te hebben ging hij aan de slag! De Istanbul-man had hem al op de hoogte gebracht wat er moest gebeuren en had tevens een aantal onderdelen naar hem toegestuurd zoals remblokken. Uiteindelijk was het nog hartstikke gezellig, de beste man had allemaal vrienden die kwamen aanwaaien en zo ook weer een gesprekje met ons aanknoopte! Nadat alles was nagekeken en waar nodig vervangen, werd de motor nog een laatste keer doorgemeten en was alles perfecto en dus good to go! Nu was er nog één “klein” probleempje, we konden hier niet pinnen en hadden niet genoeg cash meegenomen… Geen probleem volgens de beste man, we moesten even naar de andere kant van de stad rijden om vervolgens in een grote motorwinkel dat bedrag te pinnen en dan zou hij het geld wel weer terugzien. Inmiddels was er een stel van onze leeftijd binnengekomen in de garage en die waren zo vriendelijk om ons voor te rijden! Zo lief! Dus we zwaaide de beste man uit, reden in colonne naar de andere kant van de stad en kwamen aan bij de motorwinkel. Terwijl Samira buiten bij de motoren bleef wachten liep Bas naar binnen om te pinnen. Maar wat zag hij daar!? Een slot met staalkabel om de helmen vast te maken! Dit heeft wat uitleg nodig… Tijdens elke vakantie of reis vergeet je altijd wel iets. Nu zijn wij ook iets vergeten en dat was een slot met uittrekbare kabel die erg handig is om bijvoorbeeld de helmen aan de motor vast te maken.  Al sinds het begin van de reis was Bas altijd opzoek naar een dergelijk slot maar altijd zonder resultaat tot het bezoek aan de motorwinkel in Antalya! Dus naast het pinnen kocht Bas ook het slot en vervolgde we onze route. Next stop: “Fifties Corner”, de plek waar we zouden overnachten, ruim 80 km ten zuiden van Antalya. We keken ernaar uit om weer van het rustige Turkije te genieten, dus namen we een binnendoor weg. De route ernaar toe was wederom práchtig en zoals we wilde; rustig! Ondanks de heftige bosbranden die daar op dat moment zouden zijn, hebben we ze ook hier niet “live” meegemaakt. Wel zagen we soms afgebrande plekken, maar die leken al van een heel stuk eerder. Verder stonden wel overal langs de weg grote jerrycans met water, waarschijnlijk voor het geval je een klein brandje waarneemt het gelijk geblust kan worden.  Vanwege de hitte zijn niet alleen de bosbranden een gevaar, ook de wegen kunnen behoorlijk gevaarlijk zijn, zo hebben wij ervaren. Dit komt doordat het asfalt zo heet wordt dat het gewoon glad aan voelt. We waren bijna op de plek van bestemming, nog een paar kilometer te gaan met een aantal glooiende bochten, waarna het 2x achter elkaar bíjna misgaat! We reden een afdalende bocht naar rechts in, Bas voorop, er kwam een tegenliggende auto aan die zijn bocht echt krap nam. Bas wilde afremmen en insturen maar er gebeurde niks…. De weg was zó spekglad dat de motor letterlijk uit de bocht gleed zo richting de tegemoet komende auto… nog geen seconde later hoorder hij een schrapend geluid…. In een split-second was het gebeurd, het eerste “ongeluk”. Samira hoorde Bas in haar headset roepen, KUT!!! Ik heb hem geraakt, omkeren!!! Bij de eerste volgende mogelijkheid stopten we en wilde we achter de meneer aanrijden, maar die reed gewoon verder!!! Tsja, dan niet!?!?!! Een beetje flabbergasted besloten we om dan maar verder te rijden, voorzichtig vervolgen we ons weg, want we hadden nog een paar bochten te gaan. En nog geen 2 bochten verder gaan we met z’n 2e! Wederom was het een bocht naar beneden, beide minderden we vaart, begonnen we te remmen en stuurde we in maar wederom gebeurde er niets!? Het gevolg… we gleden beide vol door naar de andere weghelft….. THANK GOD dat er geen auto aankwam. Hoe we onze motoren en onszelf overeind hebben gehouden Joost mag het weten, maar met trillende beentjes vervolgen we de laatste meters naar de eindbestemming. Ontzettend opgelucht dat we er toch wel “veilig” en zonder schade zijn aangekomen! Bas controleerde nog even zijn koffer welke sterker bleek dan de lak van de auto, Bonus! Zoals we net al schreven verbleven we bij de “Fifties Corner”. Een plek met allemaal houten cabins in Amerikaanse fifties sferen. Helemaal geinig. Nadat we alle spullen hadden uitgepakt was het tijd voor: precies niks! Bijkomen van de dag. In de avond zijn we de straat op gelopen en kwamen we terecht bij een minirestaurantje. Er zat niemand, maar aangezien er verder bijna niks was besloten we maar te vragen of we wat bij ze konden eten en dat kon gelukkig! Het was weer handen en voeten werk, want er werd geen Engels gesproken! Gelukkig voor ons hadden ze mooie posters met foto’s van gerechten, dus wezen we wat aan en gingen ze voor ons koken! Super leuk, meneer maakte in de keuken van alles klaar en mevrouw maakte op een hete bolle plaat een soort van gevulde wraps. Heerlijk gegeten! Daarna was het tijd om lekker terug te gaan, in het pikkedonker want de stroom was uitgevallen, en ons voor te bereiden op wat nachtrust!

Na een dagje niks, was het weer tijd om te gaan rijden! We lieten de plaats Artvin achter ons en zouden deze dag naar de Karanlık Canyon, oftwel “Dark Canyon“) gaan. De rit was wáánzinnig, beiden overdonderd door de schoonheid van dit stukje Turkije! We reden op smalle, goed onderhouden wegen, tussen verschillende canyons door. Wat voel je je dan toch nietig op de motor, tussen die enorme rotswanden. Vervolgens reden we steeds wat hoger in de bergen en hadden we een fantastisch panorama-uitzicht. Bij het eerstvolgende bewoonde stukje wereld besloten we om even te stoppen om te tanken en de motoren weer eens een wasbeurt te geven! Na het laatste offroad avontuur waren de motoren weer ontzettend vies geworden en hoewel ze zo op z’n mooist zijn, is het toch beter om ze af en toe even schoon te spuiten. Dus reden we bij de pomp weg met onze glimmende motoren. Nadat we de bewoonde wereld weer een beetje achter ons lieten, werden we weer in armen genomen van het Turkse natuurschoon! We reden door prachtige heuvels/bergen (was hier onze discussie ontstaan over de definitie van een berg en een heuvel?), hier konden we nog wel uren doorheen rijden, want dit zou echt niet gaan vervelen. Heerlijk, die prachtige natuur, heuvels/bergen, bochten én de rust. Want rustig was het. Alsof dit deel van Turkije nog niet is ontdekt. Oké, nu is er ook niet heel veel te beleven, maar het is echt prachtig rijden. Misschien is het wel ontdekt door mensen met een ander doel, bedenken we. Tijdens de rit bedachten we meerdere keren dat we hier misschien niet moesten zijn; om de zoveel kilometer stonden zwaar bewapende soldaten. En dan niet alleen zwaar bewapende soldaten op de weg, maar ook met een hele zwaar bewapende pop-up militaire post met zandzakken en mannetjes erachter. Eh…. zijn we in een oorlogsgebied beland? Is het hier veilig? Het leek steeds alsof iedereen werd aangehouden, maar wij kregen keer op keer het sein dat we mochten doorrijden. Whatever, het zal wel, ondanks dat het misschien veilig had moeten voelen, voelde het niet zo haha. We zijn er ook nog steeds niet achter waarom dit nou het geval was. Wel hoorden we later iets over de PKK in dat gebied(?). Mogelijk dat het een verband heeft, maar zeker weten doen we het niet. Anyways na alweer enige tijd op de motor doorgebracht te hebben, besloten we te stoppen bij een restaurantje. Het zag er gezellig uit, met allemaal picknickbankjes buiten. Met onze motorpakken aan en de bloedhitte hadden we aardig wat bekijks haha. De ober van het restaurant vond het helemaal gaaf dat we uit Nederland kwamen, dus toen we wilde afrekende hoefde we omgerekend maar €1,- te betalen voor 2 thee en 2 tosti’s. Wat een lieverd! Na betaald te hebben (en toch wat fooi gegeven te hebben, shit dat is eigenlijk echt onbeleefd daar he?!) stapten we voor het laatste deel van de route op onze motoren. En ook dit stuk stelde niet teleur. Wauw, wauw, wauw. Mocht je een keer naar Turkije gaan met (eigen) vervoer, dan is dit deel écht de moeite waard! Na een tijdje kwamen we dan eindelijk aan op onze eindbestemming (Dark Canyon), en inderdaad, het doet z’n naam eer aan. Hele donkere rotswanden waartussen een helder blauwe rivier stroomt, prachtig! We reden een dorpje binnen, pinden wat lira’s en zochten op de offline kaart op Google Maps een hotel met goede beoordelingen. Als we daar aankomen en naar binnen lopen ziet het er aardig uitgestorven uit en er zit niemand achter de balie. Het hotel zelf was wel mooi en waarschijnlijk recent gebouwd. We hadden het bloedheet, waren kapot en hadden geen zin om verder te zoeken. Dus besloten we de motorpakken uit te trekken en neer te ploffen op de stoeltjes voor het hotel. Er zal binnen nu en een uur vast wel iemand komen. Ja, zo makkelijk wordt je van het reizen, want wie had deze mindset gedacht van ons? En inderdaad, na ongeveer een uurtje kwam er iemand aan gewandeld. We boekten een kamer (obviously dat er nog één vrij was) en fristen ons zelf en ploften nog even op bed in de airco. Nadat onze buiken ons toch wel duidelijk vertelden dat we moesten gaan eten, stonden we met redelijke tegenzin op, om buiten weer een deken van bloedhitte om ons heen te slaan. We liepen naar het (enige) restaurant tegenover ons hotel waar een groepje jongeren zat (wat ook werknemers bleken te zijn) die ons vroegen of ze ons konden helpen. Hoewel, helpen, overduidelijk dat ze daar niet heel erg veel zin in hadden. Als we vragen of we iets kunnen eten, kijken ze elkaar aan en zeggen ze dat ze al gesloten zijn (vreemd, want op internet staat dat jullie nog open zijn), maar, zeiden ze, ze konden wel een tosti voor ons maken. Nou, nee bedankt. Dus sloegen we wat water in en liepen we teleurgesteld en geïrriteerd (want hangry) weer terug naar het hotel. Gelukkig stond de jongen die ons ingecheckt had nog achter de balie.. We vroegen hem of hij nog een restaurant wist die kon bezorgen, nog niet half uitgesproken en hij hangt al aan de telefoon met iemand. We bestelden (doe maar) “iets typisch Turks, jouw lievelingseten” dus al gauw noemde hij van alles op en zeiden wij “ja klinkt goed, ja prima, ja top” en binnen no-time hadden we besteld. De jongen van het hotel had geregeld dat het voor het hotel afgeleverd zou worden, dus een uurtje later zaten we alsnog heerlijk te dineren! Na nog heel even gechild te hebben, doken we lekker op tijd ons bedje in. Zo’n lang dagje op de motor is aardig intensief. De volgende dag startte met een flink ontbijt. We kregen bijna een ontelbaar aantal aan tapas bakjes voorgeschoteld met van alles en nog wat; gevulde paprika, gebakken eitjes, humus, verschillende soorten (gevulde) olijven, verschillende kazen, verschillende worstjes. Man, zelfs als we veel honger zouden hebben zouden we het niet eens op krijgen. Maar goed, niets te klagen natuurlijk, want met 2 gevulde buikjes konden we de reis naar de volgende bestemming beginnen: Cappadocia. Ook vandaag zou het weer een flinke rit worden, maar als het goed is zouden we op aankomst van bestemming met pracht en praal beloond worden. Aangezien we ervan overtuigd waren dat we dit zouden redden deze dag, hadden we de avond ervoor al een hotel geboekt en daar keken we ontzettend naar uit! Het eerste deel van de rit was weer fantastisch, we moesten namelijk eerst een stukje terug rijden (wat we de dag ervoor al hadden gereden), maar vanaf de andere kant ziet het er toch altijd weer anders uit. Daarna reden we over enorme heuvelachtige vlaktes, waar we ons alleen op de wereld waanden! We kwamen voor kilometers niémand tegen!  Voor het eerst in Turkije kwamen we op stukken waar het asfalt wat slechter was, met veel verticale ribbels, niet heel relaxed rijden. Verder hadden we niet veel te klagen, want ook hier was het uitzicht weer fantastisch! Alleen het laatste deel was niet heel erg boeiend, vooral veel vlak en weinig te zien. Dit veranderde toen we Cappadocia binnen reden, want jeeeetje, is dit echt?!?!  Heet leek alsof we een soort maanlandschap binnen reden met overal opzichzelfstaande gesteentes. Echt ontzettend bijzonder om te zien. Göreme, de plaats waar ons hotel zat, was erg druk en toeristisch, dus moesten wel heel langzaam en voorzichtig tussen de mensen door rijden. Het hotel blijkt op de perfecte plek te staan! Midden in het centrum en vrijwel alles op loopafstand. Wat ons trouwens direct opviel, en wat we nog niet eerder tijdens de reis hadden gezien: dit centrum was één en al hotel! In de winter zal het wel uitgestorven zijn.. Anyways, we parkeerden de motoren en werden enthousiast welkom geheten door de eigenaar. Het hotel “Zeus Cave Suites“, zegt precies wat het is. Ons hotel zit aan een gesteente en van de grotten zijn kamers gemaakt. Heel vet en typisch iets Cappadocia’s! Met de hoteleigenaar bespraken we wat activiteiten in de omgeving. Voor deze dag, na opnieuw een lange dag rijden, vonden we het wel even welletjes, maar voor de dag erna hadden we wel iets in gedachten. Cappadocia/Göreme staat bekend om de ballonvaarten en misschien heb je het ooit wel ergens voorbij zien komen: een foto met een bijzonder landschap met gesteentes en honderden luchtballonen in de lucht. Well, that’s what we came for! De eigenaar werkt samen met een organisatie en wilde dit wel voor ons boeken, want voor de volgende dag waren er nog 2 plekjes vrij. En dikke bonus (voor ons), want vanwege COVID-19 waren de prijzen enorm gedaald (in plaats €200-€500 per ticket, nu €75 per ticket!) én kregen we nu een grotere mand met minder personen. Nadat dit alles geregeld was besloten we even een rondje te lopen door het centrum en een restaurantje te zoeken. Ondanks de drukte/toerisme, is het toch wel een hele bijzondere omgeving en zeker een must-see! We belandde bij een restaurantje waar Bas de specialiteit nam, een stoof in een claypot. De klei pot werd aan tafel geserveerd en vervolgens kwam de chef aan tafel om de hals van de pot eraf te slaan en het gerecht op het bord te gieten! Na een heerlijke maaltijd liepen we nog een rondje om even uit te buiken om daarna in het hotel lekker vroeg naar bed te gaan. De inspanning van het motorrijden én de hitte zijn het recept voor vermoeidheid aan het einde van de dag! En opzich, dat op tijd naar bed gaan was zeker geen slecht idee, want de wekker stond om 3.30u! Want om 4.00u werden we opgehaald voor de ballonvaart, die met zonsopgang zou plaatsvinden. Half wakker probeerden we zo stil mogelijk het hotel te verlaten. We werden opgehaald door een busje en moesten nog langs een paar andere hotels. Heel irritant als er dan toch mensen zijn die het vertikken om op tijd eruit te gaan, waardoor wij moeten wachten… Anyways na nog een koffiestop kwamen we aan op de plek van opstijgen. De ballon werd al geprepareerd en vol bewondering mochten wij toekijken. Toch wel een apart idee dat wij daar een uurtje later in zouden zweven… Als de ballon vol hete lucht is geblazen en de mand overeind staat, mogen wij erin. Samira heeft eerder een ballonvaart gedaan (in Nederland) en daar stonden zij toen hutjemutje tegen elkaar aan. In deze mand hadden we alle ruimte! Voordat we de lucht in gingen kregen we nog wat instructies en daarna blies de piloot de ballon de lucht in. Langzaamaan kleurde de lucht roze van de opgaande zon, om ons heen stegen nog een aantal ballonnen op, maar het merendeel stond nog aan de grond. WAUW! Wat was dit magisch, ál die vuur in de ballonnen leken wel lichtjes die aan en uit gingen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het magische landschap! Het landschap in Cappadocia bestaat enerzijds uit tufsteen (door vulkanen) en anderzijds uit kalksteen en bestaat uit allemaal puntige gesteenten die feeënschoorstenen (fairy chimneys)worden genoemd. Wauw, we vlogen letterlijk door een sprookjeslandschap. We hadden een enorm goede piloot, die de ballon liet zakken in de vallei en tussen de “feeënschoorstenen” heen vloog, spannend, maar ook super tof! Op een plek boven de vallei stonden allemaal mensen die vroeg opgestaan waren om te kíjken naar dit spektakel! Onze piloot had zin in een geintje en liet de ballon langzaamaan stijgen en vloog vervolgens rakelings boven de mensen langs, het was zo laag dat sommige mensen begonnen te rennen hahaha. Vervolgens riep hij “GOOD MORNING PEOPLE!!!” (het was immers nog geen 6.00u). Gelukkig konden de meesten er wel om lachen en zwaaiden enthousiast naar ons. Na nog wat stunts van de piloot (rakelings langs een paal vliegen, de ballon strak langs de vallei wand laten zakken en weer opstijgen, langs een boom vliegen zodat we de blaadjes konden pakken), was het tijd om weer te landen. “Soft landing or hard landing?” Aangezien niemand wat zei, riepen Bas en ik maar “soft landing“. Wij gingen alvast klaar staan in de geïnstrueerde landingspositie, maar al gauw zei de piloot, neejoh, we doen toch de zachte landing?! Wisten wij veel wat dat inhield… Dus wij gingen weer staan en kijken over de rand van de mand, en verrek, de gekke piloot laat de mand gewoon landen op de trailer achter de auto!!! Wat een baas! Nadat we de ballon uit mochten en de ballon was platgelegd was het tijd voor de afsluiting! Deze werd feestelijk gevierd met champagne en voor ieder een certificaat van deelname. We bedankte de piloot en werden weer terug gebracht naar ons hotel waar het tijd was voor nog een klein dutje (het was net 7.30u)! Toen we wakker werden konden we nog deelnemen aan het ontbijt. Ondertussen besloten we om niet nog een excursie te doen, maar lekker zelf de omgeving al hikend verder te verkennen. We keken even naar de temperaturen en rond 16.00u zouden die hun hoogtepunt bereiken, dus na het ontbijt maakten we onszelf klaar voor de hike. We hadden een route gevonden die door de verschillende valleien heen liep, dus dat zou wel goed komen. We waren nog geen half uur onderweg of we waren alweer hélemaal bezweet. Het enige wat niet went en heel moeilijk te accepteren is. Die hitte, het zweten, je alsnog niet kunnen afkoelen… Maar goed we weten allemaal, hoe meer je je er druk over maakt, hoe erger het wordt. Dus liepen we klotsend verder. Gelukkig was de omgeving een goede afleiding, want ondanks dat we het eerder die ochtend vanaf boven hadden gezien, was het adembenemend mooi! We lopen eerst langs Pigeon Valley, daar komen we nog 2 Nederlanders tegen op hun motoren die in 3 dagen hiernaartoe zijn gereden, helemaal gek die gasten! We kletsen nog even en vervolgen daarna onze route weer te voet! Terwijl we langs een appelboomgaard lopen, plukken we wat appeltjes en eten we er beiden alvast 1 in het kader van “een appeltje voor de dorst”. Daarna lopen we door Uçhisar waar we worden aangesproken door een gast voor een winery “please, come and taste our wines“. We waren inmiddels alweer dik een uur in de bloedhitte aan het wandelen, dus een pauze zou niet verkeerd zijn! We gingen in op zijn aanbod en ondertussen sloot nog een koppel aan. De proeverij was gratis, maar om dit lokale zaakje te sponsoren namen we een fles mee van de witte wijn die wij het lekkerste vonden! Hoppakee, in de rugtas en weer verder! De eerstvolgende stop was alweer een half uur verder, waar in the middle of nowhere een kraampje stond waarvan de eigenaar ons iets eerder eerst voorbij reed op z’n brommertje, maar waarschijnlijk bedacht dat wij de enige toeristen zouden zijn die langs zouden lopen vandaag en daarom weer een rechtsomkeert maakte en ons een jus d’orange probeerde te verkopen en wij op ons beurt dachten we zullen wel de enige toeristen zijn die langs lopen vandaag, laten we maar ja zeggen. Totaal buitenproportioneel, maar goed we gunde het die ouwe vent, kochten we 2 jus d’orange voor €8,- haha. Hij gaf ons in ieder geval nog wel een goede tip… We konden namelijk net na zijn kraampje naar beneden afdalen (zag er niet echt uit als een pad, eerder een steile gladde glijbaan) en dan konden we dóór Love Valley lopen. Als hij dat niet had gezegd, waren we hier sowieso voorbij gelopen. Dus zakte we via het pad de vallei in. De route was práchtig! Toen het einde van de vallei naderde moesten we alleen het laatste stukje nog, maar eigenlijk waren we beide ka-pot! En dan moesten we eerst nog een stuk klimmen om uit de vallei te komen ook… We hadden er sinds de stop bij het kraampje alweer dik 1,5u opzitten en volgens die man was het nog 3u lopen vanaf daar naar Göreme. Ohmy… Gelukkig liepen wij al wel wat sneller dan de beste meneer ons vertelde zagen we op onze navigatie, maargoed het was toch nog zeker 30á45min! Dat hebben we dan ook echt op karakter gelopen, we konden elkaar niet eens meer aanmoedigen… Badend in het zweet maakte we de laatste hoogtemeters en probeerde we ons zelf vooruit te slepen. Af en toe nog even lekker zandhappen, doordat een aantal quads het zand lieten stuiven. Gelukkig zagen we al gauw Göreme, waardoor we weer wat positiever gestemd werden. Bij aankomst in het centrum hebben we onszelf lekker getrakteerd op een stukje taart én een cappuccino! Toen we weer moesten opstaan, waren we beiden zo stijf als wat! Toch een flinke hike door de bloedhitte: +-14km, 4u! Nadat we even gerust hadden, hadden we écht geen zin meer om nog ergens heen te gaan dus vroegen we de hoteleigenaar of hij nog een goed restaurant wist die kon bezorgen. Hij wees ons op zijn lievelingsrestaurant en bestelde voor ons. De hoteleigenaar zei dat we lekker op het terras konden gaan zitten en dat hij de bezorger wel naar boven zou laten komen… Há dat klonk als muziek in de oren. Uiteindelijk was dit hoe dan ook de beste keuze: een diner met z’n 2 op het terras met zicht op de ondergaande zon en de stad en het wijntje die we die middag hadden gekocht.. Beter had dus eigenlijk niet gekund! De volgende dag vertrokken we na het ontbijt. De rit was niet heel bijzonder. We hadden op de kaart gezien dat we langs een zoutvlakte kwamen, dus daar wilden we graag langs rijden. Uiteindelijk vonden we dit niet super interessant (en te warm) en zijn we na een foto gemaakt te hebben weer doorgereden. Niet veel later kwamen we aan in Konya….. Wáárom hadden we deze plaats gepind???? Waarschijnlijk hebben we er ooit een keer iets positiefs over gelezen maar wij vonden er geen zak aan! Het schijnt in ieder geval een heilige plaats te zijn, voor tekst en uitleg verwijzen wij jullie graag door naar Google! Nadat we onze spullen hadden gedropt, deden we nog wel de moeite om een rondje te lopen (onze eerste indruk was al niet heel positief), maar helaas veranderde onze mening daarmee niet. Wel kwamen we terecht bij een lokaal eettentje, dus schoven we daar aan bij de enige lege tafel. Het enige wat je hier kon bestellen was “etli ekmek“, ook wel “pide” genoemd, oftewel brood met vlees. Je had dan wel keuze uit verschillende soorten kruiden, wel/geen kaas etc. We bestelden er 2, maar hadden niet door dat dat per stuk dik een meter lang was! Gelukkig was de bodem heel dun, dus dat ging er wel in. Na dit maaltje liepen we maar richting het hotel, want er was niet zoveel te beleven. Ach ja, morgen weer een nieuwe dag!

1 2 ►

Yes! Een heerlijke nacht in ons tentje achter de rug. Het was inderdaad waarschijnlijk even wennen. Helaas zou de volgende keer kamperen weer even op zich laten wachten, want met de hoge temperaturen waren we niet echt van plan om in Turkije te gaan kamperen.. En dat was de kant waar we op zouden gaan! We moesten hiervoor wel eerst terug naar Georgië, want zoals eerder gezegd, Armenië en Turkije zijn geen vriendjes en hebben daarom momenteel geen open grensovergangen. Dus na onze spullen te hebben ingepakt en ons ontbijtje naar binnen te hebben gewerkt, was het tijd om richting de Georgische grens te rijden. De rit verliep soepel en halverwege, in Armenië, besloten we te lunchen bij een gezellig tentje. En niet veel later kwamen we aan bij de Georgische grens. Aan de Armeense kant verliep alles wederom soepel en waren we in no-time door de douane heen, maar aan de Georgische kant duurde het wat langer. Ze wilde naast het vaccinatiebewijs perse onze QR-codes scannen van het vaccinatiebewijs met hun telefoon, maar we weten dat je dan enkel rare tekens te zien krijgt als je geen speciale software ervoor hebt. Aangezien ze erop stonden gaven we ze de codes en Bas kon nog net zien dat ze inderdaad al die tekens kregen. In plaats van te zeggen dat het niet werkte, deden ze super intelligent alsof ze het konden lezen. Van Bas z’n vaccinatiebewijs snapte ze ook al geen reet, dus gingen ze dat nog even uitgebreid op zoeken. Gelukkig was het uiteindelijk allemaal goed en checkte ze ook nog even de PCR-test en konden we doorrijden! In Georgië zouden we doorrijden naar Vardzia: de “grotstad”. Benieuwd hoe dit zou zijn reden we een adembenemende route er naar toe! Met natuurlijk, welcome back in Georgia, de agressieve rothonden die out of the blue uit de bosjes tevoorschijn kwamen en achter ons aan kwamen rennen! Altijd fijn om herinnerd te worden dat je nog leeft en je hart nog goed tikken kan….. Via Booking hadden we een mooi hotel gevonden, maar omdat de rit deze dag vrij lang was en we niet zeker wisten of we het wel zouden redden (ook i.v.m. de grensovergang) hadden we nog niet geboekt. Dus reden we daarnaar toe. Het hotel lag praktisch boven de hoofdweg, maar om er te komen moest je nog een 300m offroad weggetje rijden, vrij stijl omhoog met flinke stenen en dergelijke. Bas ging even polshoogte nemen of er daadwerkelijk een hotel was, want vanaf de weg konden we het niet zo goed zien en toen bleek dat deze er inderdaad was, ging Samira erachter aan. Pfff dat viel flink tegen, de weg was echt pittig! Met flink wat zweet op de rug hadden we het gered en kwam de man van het hotel al naar ons toe gelopen. Helaas had hij geen goed nieuws, het hotel was deze dag gesloten! Ze vierden een verjaardag. Getverdemme, we zagen het beide absoluut niet zitten om weer naar beneden te gaan, maar er zat vrij weinig anders op. De beste man vond het zo sneu voor ons, dus regelde hij koffie en een broodje voor ons. Super lief! Ondertussen begon het weer om te slaan, het ging onweren en regenen, dus excuseerde we ons en gingen weg! We hadden geen zin dat we ook nog in de zeikregen naar beneden moesten rijden. De man had een ander hotel voor ons gebeld waar we terecht konden +-1km verderop dus daar gingen we naartoe. Eenmaal bij het hotel aangekomen zakte de moed een beetje in onze schoenen. Het was oude meuk, zag eruit als een oud schoolgebouw en was super kil ingericht. Toen we in de kamers mochten kijken werden we niet veel blijer. We keken elkaar aan, twijfelden nog even om niet toch nog wat anders te zoeken, maar we waren beiden zo moe dat we toch maar toestemde met de kamer. Het uitzicht vanaf het balkon bij de eetzaal was daarentegen waanzinnig! Vol uitzicht op de grotstad, echt heel vet! ’s Avonds wilde we wat eten, maar alle restaurantjes op loopafstand die volgens Google open waren, waren gesloten. Balen… Dus we hadden ons er bij neergelegd dat we het laatste soepje dat we nog in de koffer hadden zitten zouden eten. Totdat de auto die ons voorbij reed, hem in z’n achteruit zette en vroeg of hij ons kon helpen. We vertelden hem dat we op zoek waren naar een restaurant, maar dat alles dicht was, waarop hij weer zei dat hij er nog wel 1 wist die open was, aan de andere kant. Daar kon hij ons wel naartoe brengen! Wat top zeg! Dus hij gaf ons een lift en dropte ons bij het restaurant wat inderdaad open was. Score! We konden nog een keer genieten van de overheerlijke Georgische keuken, dus bestelden we allemaal kleine hapjes om te delen. Ondertussen hadden we de aandacht van onze buurmannen getrokken, die natuurlijk doorhadden dat we toeristen waren. Dat moest gevierd worden! Hoppa, daar kregen we het eerste wodka shotje. Man, wat het voor wodka was weten we niet, maar bij ons beide vloog ie er keihard in. Natuurlijk blijft het niet bij 1, dus ook een 2e en een 3e shotje kregen we. Van horen zeggen hebben we gehoord dat de 3e ergens tussen het restafval van het eten is beland haha. Nadat we betaald hadden liepen we terug, konden we gelijk even ontnuchteren. De volgende dag, na een prima ontbijt van het hotel gemaakt door oma, zouden we naar de Turkse grens gaan! Máár…. eerst nog even een naar de overkant, naar de grot-stad! We kochten 2 tickets en werden lekker luxe met een treintje naar boven gereden. Niet heel verkeerd, want Samira had haar strakke, lange, zwarte broek aangetrokken en het was toch wel erg warm! Toen we we boven waren, konden we zelf langs de grotten lopen, wat ontzettend indrukwekkend was. Hoe slim om al die kamers in de grotten te maken! Lekker koel, beschermd tegen verschillende weersomstandigheden.. En altijd zicht op het bezoek! Er waren verschillende kamers, zo had je een wijnkamer, bruidskamer, medicijnkamer, paardenstal, een kapel, offerplek etc. Van álles! Zeker de moeite waard mocht je in deze omgeving zijn! Daarna liepen we terug naar het hotel, trokken we onze pakken aan en was het tijd om naar Turkije te rijden! Poeh dat gaat toch wel snel ineens. Het wordt misschien een beetje saai, maar ook deze rit was weer fantastisch! Georgië is zo verschrikkelijk mooi! We reden door de bergen met heel veel groen en rustige wegen. Zo kunnen we inmiddels wel uren doorrijden! Voor ons gevoel waren we dan ook al redelijk snel bij de grensovergang, woehoee! Ons enthousiasme werd ehh.. flink onderuit gehaald toen we van de douanier te horen kregen dat deze grensovergang alleen open was voor vrachtverkeer. SAY WHAT???? Alleen de grensovergang bij Batumi was open met Turkije. OMG, dit hadden we dus niet gecheckt, ook totaal niet over nagedacht. We hadden 2 opties, hoewel de eerste al direct werd afgeraden. 1) Minder km’s, maar een slechte offroad weg richting Batumi 2) geasfalteerde weg terug richting Tbilisi en de snelweg naar Batumi. Shít zeg. We zouden vanaf nu nog zeker 4 á 5u moeten rijden om bij de grensovergang te komen, dus het zou aankomen op de minuut.. Het was op dat moment rond 15.00u en de grensovergang zou om 8u sluiten. Dus veel tijd om te twijfelen was er niet. Beiden routes zouden +- zelfde aantal uren duren, maar het idee om helemaal terug te rijden richting Tbilisi konden we niet handelen, dus besloten we (totaal niet eigenwijs) om de offroad weg te pakken. Beter voor onze mentale gesteldheid, laten we maar zeggen. Voordat we de offroad weg insloegen besloten we nog even een kleine pauze te houden en wat te eten, dat zouden we waarschijnlijk wel nodig hebben. Gelukkig hadden we nog een half brood uit Armenië met die héérlijke walnootpasta ertussen, genoeg om wat energie binnen te krijgen dus. Daarna klommen we de motoren op, enigszins met goed vertrouwen, want uit de weg die offroad zou worden kwamen ook wat busjes.. Het eerste deel was redelijk, gravel, maar dat veranderde al gauw in aarde en vervolgens in modder(plassen). Er werd op veel plekken vol op met zware werktuigen aan de weg werd gewerkt. Dat in combinatie met smalle bergwegen, (scherpe) bochten, zachte ondergrond en veel regenval de afgelopen dagen maakte het inderdaad uitdagend. Gelukkig zaten we er beiden goed in en ondanks dat het af en toe echt wel spannend was en eigenlijk de hele weg wel flink werken was, konden we beiden genieten! De omgeving was natuurlijk weer fantastisch. Doordat wij net wat meer snelheid hadden dan de auto’s konden we ook geregeld wat slierten inhalen. Aangezien we ook wel wat “gewone auto’s” tegenkwamen, grapten we nog naar elkaar “als we een Ford Fiësta tegenkomen, dan gaat het ons al helemaal lukken”. En ja hoor niet veel later kwamen we een Ford Fiësta tegen. Ons vertrouwen steeg natuurlijk direct sky-high dus deden we er nog een tandje bovenop! De tijd tikte voorbij, maar we wilden niet stoppen. Het voelde goed en eigenlijk vloog de tijd.. Na dik 3u offroad te hebben gereden kwamen we eindelijk aan bij het asfalt in Batumi! Via een geasfalteerde binnendoor weg, die ondertussen natuurlijk uit het niets ook ophield en uit het niets weer begon, reden we richting de grensovergang. Hier kwamen we rond kwart over 7 aan. YES, we hebben het gered! Er stonden zo’n 6 auto’s voor ons in de rij, dus dat moesten we sowieso gaan redden. Hoewel…. er gebeurde vrij weinig en langzamerhand werden we toch wel een klein beetje zenuwachtig. Gelukkig hebben we écht geleerd dat rustig blijven en de situatie accepteren de beste manier is om het wachten nog enigszins “leuk” te houden. Ondertussen kwamen er nog wat straathondjes voor een aai langs en besloten we het laatste stukje Armeense brood aan hen te voeren. Op een gegeven moment zagen we dat de andere rij in beweging kwam, dus besloten we daar aan te sluiten. Nèt voor sluitingstijd waren we eindelijk (en als laatste) aan de beurt! Ook de dame bij de post liet ons maar al te graag blijken daar haar dienst er bijna op zat: “we have to be quick, we only have 7 minutes”. Dus zo gezegd, zo gedaan, binnen een paar minuten waren we Georgië uit! Aan de Turkije kant werden wij eruit gepikt om ons te laten onderzoeken door een arts, echter toen we daar aan kwamen en we ons vaccinbewijs toonde was dat voldoende en kregen we weer een keurig handgeschreven briefje mee dat we gecheckt waren (en dat het blijkbaar in orde was). Het wachten duurde wel even, maar toen we eenmaal aan de beurt waren, waren we ook weer binnen een paar minuten door! Wat super handig werkte was dat we ons paspoort gaven, met daarin het kentekenbewijs, rijbewijs en vaccinatiebewijs. Zo konden zij in een keer door en waren wij lekker snel door de douane heen. Zeker een aanrader, mocht je nog eens een grensovergang tegenkomen en het nog niet op deze manier doen! Inmiddels was de zon ondergegaan, dus moesten we in het donker naar het hotel rijden. We hadden bij de grensovergang aan de Georgië-kant nog een gratis Wi-Fi connectie kunnen oppakken, dus daarmee hadden we gauw een hotel in Turkije geboekt. We moesten nog ongeveer een uurtje rijden en dan konden we gaan chillen, daar waren we aan toe na zo’n onverwacht lange dag! “Gelukkig” was de klok een uurtje terug gegaan in verband met uur tijdverschil tussen Georgië en Turkije, dus we hadden daadwerkelijk nog wat aan de avond. De rit ernaartoe moet vast práchtig geweest zijn, maar helaas… wij konden niets zien. Het was namelijk een weg tussen de bergen met heel wat strakke bochten. Ja inderdaad, in het donker. Het was wat ongemakkelijk, zeker op de Turkse wegen met de rijstijl van de Turken in Istanboel nog op ons netvlies, maar het was gelukkig rustig. Eenmaal aangekomen bij het hotel besloten we wel dat we voortaan maar niet meer in het donker moeten gaan rijden haha. We werden enorm hartelijk ontvangen en konden onze motoren op een privé plek vlak bij ons appartement parkeren. Nadat we ingecheckt hadden wilden we natuurlijk direct onder de douche, maar ehh… waar zijn de handdoeken? Oeps waren ze vergeten. Bas stond inmiddels al onder de douche dus Samira snelde zich naar de receptie om wat handdoeken te scoren. Nadat we beiden weer fris en fruitig waren, kwamen we erachter dat de airco het niet deed, hè balen. Na dat gemeld te hebben, kwamen ze met een schitterende oplossing aangezien de klusjesman al naar huis was: de kamer ernaast was leeg, dus kregen we ook die sleutel zodat we daar konden slapen. Onze spullen mochten we dan gewoon in “onze kamer” laten staan. Dat is nog eens service als het niet a la minute op te lossen is. Daarna gingen we naar het restaurant en bestelden we wat eten onder het genot van Turkse live muziek! Het eten was wáánzinnig lekker, dus de volgende dag besloten we nog een extra dagje te blijven. Even bijkomen, van de zon genieten/zwemmen, wat filmpjes en foto’s overzetten, blog schrijven en video editten! O ja, en eten natuurlijk!

Na heerlijk geslapen te hebben werden we maandag 16 augustus uitgerust wakker! Na wat gegeten te hebben van het verse ontbijtbuffet met fruit en broodje met ei was het tijd om de spullen weer op de motor te pakken. We twijfelden een beetje om de regenpakken aan te trekken omdat het vrij warm was, maar aangezien het aardig hard aan het regenen was, besloten we dit toch maar te doen. Als 2 michelin-poppetjes reden we weg bij het chateau en waren we onderweg naar…… Armenië! Wel met een tussenstop, want we hadden besloten om naar een oud klooster te gaan: David Gareja. De weg daarnaar toe was fantastisch, wát een prachtige vergezichten! Er waren stukken waar de omgeving bijna surrealistisch was! We konden goed doorrijden, want er was toevallig recent geasfalteerd. Nadat we op de plaats van bestemming waren aangekomen, volgens Google Maps, vroegen we ons toch af waar het klooster dan zou zijn. In de verste verte was geen klooster te bekennen, hoewel… ver konden we eigenlijk niet kijken, want we waren omringd door bergen. Gelukkig was er een werkmannetje die ons kon vertellen dat we nog een kilometer (of 2) moesten doorrijden. En inderdaad na nog wat verder doorgereden te hebben kwamen we bij een parkeerplek aan, waar we het klooster iets hogerop zagen liggen aan de rechterkant. Aan de linkerkant waren fantastische bergen in regenboogkleuren. Wauw! Georgië blijft ons verassen! Het was lekker rustig (coronavoordeel), dus liepen we ons gemakje wat rond. Het klooster was heel klein, maar wel heel indrukwekkend. Ze hadden gebruik gemaakt van de rotsen, waar de kamers in zaten. Nadat we alles gezien hadden, stapten we weer op de motor om langs de grens van Georgië/Azerbeidzjan richting Armenië te rijden. Het begin van deze rit was eveneens weer schitterend! Alsof we over een soort maanlandschap heen reden: offroad! Via een gravel/steen-weggetje reden we er doorheen. Jammer genoeg kwam er op na een tijdje een einde aan en belandden we in een industrie gebied, verre van mooi! Er hing zelfs een grimmig sfeertje, alhoewel we amper een kip tegenkwamen. De weg was hier niet al te best, ondanks dat het “geasfalteerd” was.. Hoewel misschien kunnen we een nieuwe categorie aanmaken: semi-offroad, dan zou deze weg er zeker onder vallen. Voor ons geen probleem, maar de enkele toerist met campervan die we tegenkwamen werd er waarschijnlijk niet zo gelukkig van. Na even gereden te hebben tankten we onze motoren nog even vol benzine met het overgebleven Georgische geld en kochten we nog een yoghurtje bij de supermarkt die daar tegenover zat. Op hoop van zegen dat dat goed zou gaan, want we zagen na het afrekenen dat er een pallet vol yoghurtjes naast koelkast stond (in een warme winkel). Buiten probeerde we wat schaduw te vangen om te eten, want in de volle zon was het bloedheet. Daarna stapten we op onze motoren, niet voor lang, want we waren al vlakbij de Armeense grens! Nadat we door de Georgische douane waren, konden we door naar de Armeense douane. En wooohooo wat was dat chill! We waren de enige toeristen, dus hadden onze “eigen mannetjes” en loket. We werden hartelijk ontvangen door het eerste mannetje, die ons verzocht even naar het loket binnen te gaan voor de dokter. Hier moesten we aan de dokter (in witte jas en wel gekleed) laten zien dat we gevaccineerd waren. We lieten onze geplastificeerde kaartjes zien die we van de GGD (in het Nederlands geschreven) hadden gekregen. Hij zat er naar te kijken en in zijn ogen zagen we dat hij er geen snars van begreep, maar toch probeerde hij zichzelf daarvan te overtuigen. We legden hem nog wat in het Engels uit, maar het was allemaal al in orde! Top! Hij maakte een handgeschreven briefje voor ieder van ons die we bij het volgende loket met de paspoorten moesten laten zien (waarschijnlijk dat we gecheckt waren en dat alles oké was). Zo gezegd, zo gedaan. Bij het loket stonden 2 Armeense douaniers die enorm geïnteresseerd waren in onze motoren! Ze kwamen kijken, vroegen er van alles over en daarna werd overgegaan tot de orde van de dag. Nadat we een mooie stempel hadden gekregen in ons paspoort, mochten we naar het volgende loket. Hier kregen we papieren mee die we bij ons moesten houden totdat we Armenië weer uit zouden gaan. Ondertussen vormden zich een cirkel om ons heen met allemaal Armeense vrachtwagenchauffeurs, práchtig vonden ze het! We kregen wat opgestoken duimpjes en zwaaitjes. Vervolgens konden we ons weg vervolgen naar de laatste check en niet veel later reden we in Armenië! Op het begin kwamen er nog jongens naast ons rennen die ons vertelden dat we een verzekering bij hen moesten afsluiten, maar mooi niet. Dat hadden we al via internet gedaan (voor 1/5 van het geld). En maar goed ook, want nog geen 5 kilometer later werden we staande gehouden door de politie. Nog even een kleine miscommunicatie, Bas dacht dat de agent gebaarde door te rijden, Samira was er van overtuigd dat hij ons staande hield. Gelukkig luisterde Bas naar Samira, want inderdaad de 2 agenten kwamen naar ons toegesneld. We moesten onze Armeense verzekeringspapieren laten zien. Deze waren helemaal in orde, maar de agenten lieten ons nog niet gaan. Ook hier wilden ze weer van alles over de motoren weten. Ook vroegen ze hoe hard de motoren konden.. Daarna zeiden ze dat we zo hard als we konden moesten weg rijden, dat vonden ze leuk aldus beide heren met een grote glimlach. Haha, dat is wel wat anders dan in Nederland! Dus om hen (en onszelf) een plezier te doen trokken we het gas open en stoofde we weg, om vervolgens in de spiegel 2 omhoog gestoken duimen te zien.  Wat een gezellig ontvangst in Armenië. Tot noch toe was de weg prima, maar hier kwam al gauw verandering in. Ze waren bezig met de weg, dus al het asfalt was weg geschaafd en de weg was nu bedenkt met een laag steentjes. Voor ons niet zo’n probleem, dus wij konden met een vaartje een rits auto’s inhalen! Uiteindelijk bleken deze wegen geen uitzondering te zijn, en lagen er heel veel wegen open, of was het gewoon uberhaupt een offroad weg. De échte hoofdwegen (richting Yerevan, hoofdstad) zagen er daarentegen wel prima uit. Maar goed, dáár gingen we nog niet heen. We wilden nog een oud klooster bezoeken, dus daar gingen we heen: Haghpat Monastry. Het complex was heel indrukwekkend met een fantastisch mooi uitzicht. Ondanks dat wij het niet heel groot vonden, is het één van de grootste van Armenië. Daarnaast staat het sinds 1996 op UNESCO’s World Herritage List! We waren blij het nog even te kunnen bezoeken, want we hadden er al een flinke dag op zitten. Tijd om een hotel te scoren! We hadden natuurlijk geen internet, maar we hadden gelukkig de offline kaart van Armenië op Google Maps gedownload, waardoor we een goed hotel dachten te hebben gevonden: goed cijfer en een noemenswaardig aantal beoordelingen. Ook de korte weg hiernaartoe (5min rijden) werd aan de weg gewerkt en flink wat asfalt gestort. We moesten een korte bocht draaien om een zijstraat in te gaan waar een man midden op het pad stond te kijken hoe de mannen aan het werk waren. Hij leek niet erg onder de indruk van het feit dat wij zijn kant op moesten (knipperlichten waren aan). Samira probeerde de korte bocht te draaien en gaf nog even wat gas om er door heen te komen om vervolgens Bas te horen roepen door de intercom! Oepsie, blijkbaar kwamen er allemaal werklui boos naar Bas toegelopen, want….. Door dat beetje extra gas had Samira een bandafdruk in het asfalt gezet! Ehhhh….. sorry! Maar goed, nu kon Bas de draai niet meer maken. Ondanks dat ze flink pissed waren en riepen, kwam er gelukkig een mannetje met een soort schep om het asfalt weer gelijk te maken, waar Bas ook overheen mocht! Ondertussen was Samira halverwege het steile pad naar beneden even gestopt om te wachten, had haar voet niet goed neergezet en was omgevallen met de motor. Laten we het erop houden dat het een lange dag was geweest haha. Nadat Bas had geholpen de motor overeind te krijgen reden we het pad uit en kwamen we bij een prachtig hotel met een fantastisch mooi uitzicht! Ja hoor, dit was het hotel waar we zouden overnachten. Ze hadden gelukkig nog een kamer en nog meer bingo, want ze hadden ook een restaurant! We sjouwde onze spullen naar de kamer, friste onszelf op en genoten nog even van de prachtige zonsondergang. Daarna gingen we voor het diner naar het binnenplaatsje waar we een typisch Armeens diner kregen: BBQ vlees (voor Bas lamsvlees en voor Samira rund) met een salade. De volgende ochtend was het tijd om weer verder te gaan! We wilden héél graag weer kamperen, in Georgië konden we geen geschikte plek vinden dus het was alweer een hele tijd geleden dat we in ons tentje sliepen. Per toeval hadden we een camping gevonden met alles erop en eraan van een Nederlandse eigenaresse! Daarnaast was de camping precies bij een paar bezienswaardigheden die we hadden gepind. De weg ernaartoe was práchtig (en HEFTIG). Wat een bizar mooie natuur heeft Armenië! We reden mega hoog, maar het leek net alsof we op een vlakte reden met enorme weilanden. Ik zou niet tot het einde van de weilanden rijden, want als je daarover heen keek zag je zo de afgrond +100m. Zoals we al zeiden, de meeste wegen zijn slecht of uitdagend, hoe je het noemen wil haha. Dus al gauw reden we weer een offroad weg en ondanks dat het best goed ging, was het zeker uitdagend! Losse stenen met haarspeldbochten kunnen soms toch spannend zijn.. Daarnaast zaten er op sommige plekken ook flinke geulen door alle auto’s/4×4’s die er reden. Op een gegeven moment kwamen we op een vlakte op een berg aan, waar een auto stond met een man ernaast die aan het kletsen was met een geitenboer met heel wat geiten. Hij zag ons aankomen en vroeg ons of we richting Yerevan moesten. Inderdaad, dus we antwoordden ja. Hij pakte wat uit z’n auto en kwam naar Samira toegerend en gaf haar 2 enorme perzikken! Ehh… waar ga ik dat laten dacht ze nog. Gelukkig hadden we op de Tiger een tanktas zitten, dus op hoop van zegen dat de perzikken de offroad weg zouden redden stopte we ze daar maar in. Vervolgens gebaarde hij “kom, rij maar achter mij aan” en sjoeeeffff weg was hij in z’n lada. Eh.. onze navigatie gaf toch echt aan dat we de andere kant op moesten, maar goed deze man zou het vast beter weten en wellicht wel een sneller weggetje hebben! Dus hop, motoren starten en we sjoefte er achter aan! Het was nog een flinke uitdaging om deze meneer bij te houden, we hadden nog niet verteld dat het waarschijnlijk in de afgelopen dagen flink had geregend, want er waren ook modderplekken en flinke plassen! Toch altijd een beetje spannend. Maar goed, er was niet heel veel tijd om na te denken want we moesten deze oude man proberen bij de houden haha. Als een jekko crosste hij de smalle bergweg en haarspeldbochten door en wij daar dus achteraan. Halverwege kwamen we een vrachtwagen tegen en hoe de oude man het deed, deed ‘ie het, maar in een split second racete hij erlangs. Precies toen de vrachtwagen bij ons kwam, was de weg nóg smaller! De vrachtwagen wilde ook niet zo graag de berm in (waarschijnlijk vanwege de nattigheid), maar wij konden de berm ook niet in, ja tenzij we héél snel beneden wilden zijn, maar dat leek ons toch net een te grote uitdaging. Dus Bas besloot van z’n motor af te stappen en de vrachtwagen te helpen met het millimeterwerk om veilig langs Samira en zijn motor te rijden. Ondertussen was de oude man gevlogen (bijna letterlijk), maar we kwamen hem bij de laatste bocht weer tegen waar hij met z’n motorkap omhoog de motor even liet afkoelen! Hij gebaarde ons dat we verder konden rijden. We staken onze hand op om hem te bedanken en reden naar het eind van deze weg. Hier besloten we om onszelf even af te laten koelen na alle inspanning en de perzik te eten die we hadden gekregen. Terwijl we rustig stonden, kwam er een hoop geblaf boven ons vandaan. Daar stond een huis in the middle of nowhere met een hond, die zich graag even wilde laten horen. Niet veel later kwamen er 2 vrouwen (oké een meisje en een vrouw) naar buiten om te kijken wat er allemaal aan de hand is. Ze verdwenen weer, maar niet veel later kwamen ze toch weer naar buiten, nieuwsgierig naar wie wij waren. Ze zwaaiden en weer wat later werd er door het jonge meisje gevraagd of we koffie wilden… Eh…. Tja, koffie lusten we altijd, dus waarom niet?! Ze gebaarde ons dat we naar boven mochten komen en zo zitten we 1 minuut later bij hen aan tafel met verse gezette koffie! Het meisje was een beetje verlegen, maar sprak goed Engels! Ze vertelde ons dat ze 12 jaar is en dat haar moeder zei dat ze Engels kon oefenen met ons. Moeder sprak geen Engels, maar het meisje vertaalde voor ons. We hadden een heel leuk gesprek en werden ontzettend verwend! Moeder vertelde dat vader verse honing maakte, dus kregen we brood, met boter en verse honing + nog meer fruit. Waaauw, wat zijn ze hier toch vriendelijk allemaal!! Zó niet Nederlands! Niet dat Nederlanders niet vriendelijk zijn, maar zeg nou zelf, we zijn niet erg gastvrij naar onbekenden. Want wie heeft ooit totaal onbekenden aan de keukentafel gehad? Of iemand geholpen die de Nederlandse taal niet spreekt? We hopen deze les mee te nemen naar Nederland en meer open te staan/gastvrij te zijn mochten we in eenzelfde soort situatie terecht komen! Want wij vergeten dit de rest van ons leven niet meer. Een klein gebaar, met zóveel waarde! Na de verwennerij knuffelden we nog even met de puppy (Oef, naam vergeten maar het was “wollig” in het Russisch) en stapten we weer op de motor. En weer reden we in de ontzettend bijzondere, prachtige natuur. Hoge bergen, canyons, maar ook hoogvlaktes! De rest van de weg die we reden was in redelijke conditie. De auto’s daarentegen waren verre van redelijke conditie. Waar we dachten in Georgië auto’s te hebben gezien die uit elkaar zouden vallen bij de eerste drempel, was nog niks bij de auto’s hier in Armenië. Onze theorie: onze afgekeurde auto’s gaan naar de Balkan, de afgekeurde auto’s in de Balkan naar Georgië en dié afgekeurde auto’s gaan naar Armenië. Haha, als het rijdt, dan rijdt het zullen we maar zeggen. Naast al deze afgeragde auto’s kwamen we ook regelmatig busjes tegen met bijv. “Henk’s schilderbedrijf”, “Karel & Co. aannemers”, maar wel met Armeens kenteken! Na de mooie route door het Armeense binnenland moesten we de laatste paar kilometer naar de camping nog offroad rijden, omdat ook hier de weg was opengebroken om het opnieuw te asfalteren. De camping was práchtig! Wat een pareltje had Sandra (de eigenaresse van de camping) ervan gemaakt! De camping was gebouwd op verschillende plateaus met 2 keukens/chill gedeeltes, er waren 2 terrassen en er was zelfs een zwembad! Daarnaast kon je nog gebruik maken van een wasmachine. Oh en niet te vergeten, het prachtige uitzicht! We besloten dan ook al gauw dat we hier lekker 2 nachten bleven. Vanuit hier konden we dan onze highlights bezoeken zonder zwaar bepakte motor, om vervolgens aan het einde van de dag lekker te chillen bij het zwembad! Precies wat we zouden gaan doen als we onze tent hadden opgezet. Gelukkig hebben we hier tegenwoordig niet meer dan 20min voor nodig, dus een half uur later lagen we omgekleed en wel aan het zwembad nog even van het zonnetje te genieten! Na heel even gerelaxed te hebben kregen we wat honger en van Sandra hoorde we dat er een kebabzaakje op 5min lopen zat en weer 5min verder een supermarkt. Perfect, want we hadden verder nog geen inkopen gedaan. Samen met Max, de hond van Sandra liepen we er heen! Bij het kebabzaakje bestelde we een soort Turkse Pizza (laat ze niet horen dat we dit zo noemen haha, Turkije en Armenië zijn geen vriendjes), welke hij in zijn hout gestookte oven voor ons klaar maakte: met takken en een föhn om het vuur aan te wakkeren! Geweldig! We werden naar hun tuin gebracht om daar ons eten op te eten. Lief! Op de terugweg kochten we wat eten voor de avond waarna we weer lekker bij het zwembad chillden. Bas zorgde nog even voor de nodige hilariteit: het leek hem een goed idee om in het zwembad in een kinderzwemband te kruipen… Je raad het vast al, de zwembad was natuurlijk veel te klein en kreeg hij in het zwembad niet uit, dus was hij genoodzaakt om met zwemband om zijn middel het water uit te komen. Je had er misschien bij moeten zijn, maar het was hilarisch hoe het bijna een dansje werd om zich uit dat ding te wurmen! ’s Avonds bezette we de keuken om onze pasta te maken en toen het eten klaar was zaten er nog meer mensen aan de tafel (een Duits en een Iraans koppel), dus sloten wij aan. Het was een ontzettend gezellige avond, met interessante gesprekken. Dat is toch wel een van de leukste dingen van het reizen, om de ervaringen van anderen te horen in/over hun thuisland. Moe en voldaan kropen we vervolgens ons tentje in, poeh, dat hadden we best gemist! De volgende ochtend werden we iets minder voldaan wakker, want we hadden beiden niet al te best geslapen. Misschien was het toch weer even wennen in de tent. Na een heerlijk traditioneel camping-ontbijtje (boterham met een eitje mét vleeskruiden for the win!) vertrokken we om een klooster te bezoeken en een bijzondere rotsformatie. Ook dit klooster was indrukwekkend om te zien, vooral ook de ligging ervan. Het schijnt dat het allereerste klooster echt in de rotsen zat. Nadat alles verwoest was is het opnieuw opgebouwd (en uitgebreid. Samen met het vallei waar dit klooster in ligt (Upper Azat Valley) staat ook deze Geghard Monastery op de UNESCO’s World Herritage List sinds 2000. Nadat we terug waren bij de motoren en bij een van de kraampjes het allerlekkerste brood éver hadden gekocht (een rond brood met een vulling van walnotencreme: Gata). Als iemand weet waar je dit in Nederland kan halen, let us know!!! Daarna vervolgende we ons weg richting de Stones of Symphony. Natuurlijk werden we weer een offroad weg in gestuurd, maar deze krappe bocht naar beneden met stenen zag Samira niet zitten. Bas was er alleen al ingestuurd en was er niet echt meer een weg terug. Bas wilde de motor van Samira wel even er in rijden, maar dat ging niet zo vlekkeloos. Met te weinig snelheid en de koppeling die toch weer anders voelt dan de BMW kreeg ook Bas het niet voor elkaar om de motor vlekkeloos het pad in te rijden, dus daar lagen ze…. (Bas en de motor dus he…) En keek Samira toe (met als eerste reactie “SHIT ZOOI, is m’n motor nu kapot?!!” in haar hoofd) kreeg ze het gelukkig voor elkaar om “Lieffie, gaat het?” te zeggen. Gelukkig waren beiden ongedeerd en de rest van de offroad weg ging prima. De rotsformaties waren spectaculair, waanzinnig mooi! Wat kan de natuur toch een hoop he?! Na wat foto’s te hebben genomen vervolgden we onze weg via een ander offroad weggetje, welke prachtig was! Alhoewel, niet dat Samira veel gezien heeft.. De hoogte werd haar iets teveel (in combinatie met de smalle weg zonder ook maar iets van vangrails) dus keek ze star voor zich uit en probeerde veilig naar boven te komen “het uitzicht zie ik later wel terug op de beelden van de GoPro” haha. Ondertussen genoot Bas gelukkig wel van het fantastische uitzicht en heeft dit dus gefilmd! We hadden nog één bezienswaardigheid op de planning staan: Chor Virap Monastery.  Voor de Armenen een bijzondere plek, omdat hier Gregorius de Verlichter 13 jaar lang gevangen gehouden werd door de Koning. Gregorius heeft gezorgd voor het Christendom in Armenië zo leerde we van Armeense Belgen! Via een trapje kon je naar de kelder waar Gregorius gevangen gehouden werd. Daarna besloten we om naar Yerevan te rijden, om toch maar alvast een PCR-test te doen. De volgende dag wilden we namelijk weer terug naar Georgië gaan, waar je dat zou moeten tonen. We hadden een adres van Sandra gekregen, dus daar reden we naartoe. Het was allemaal zo gepiept. Het wattenstaafje werd via onze neusgaten zowat onze keel in gedauwd en onze tong werd geaaid. Whatever, als de test maar negatief was. In de avond zouden we de uitslag krijgen, top! Nadat we terugkwamen waren we aardig uitgeblust, dus wilden we nog even chillen bij het zwembad. Maar eerst moesten we nog iets belangrijks doen: we waren erachter gekomen dat Samira haar kofferrek links een scheur had zitten op een naad. Als we er niks mee zouden doen, zou deze sowieso in de komende dagen door gaan.. Dus hadden we Sandra gevraagd of ze iemand wist die kon lassen. Ja hoor, natuurlijk. Aan het begin van de weg zat een kleine garage, als ik het heeel lief zou vragen zouden ze dat vast wel willen doen! Dus zo gezegd, zo gedaan. Binnen een split second had de beste jongen het rekje gelast! Z’n kleine broertje was er ook bij en keek vol verwondering naar de motoren. Uiteraard hebben we hem er even op laten zitten! Daarna was het echt tijd om te chillen aan het zwembad! Sandra kwam nog even gezellig kletsen en vroeg of we mee wilde eten, ze had die ochtend een Australisch stel opgehaald die een 4×4 bij haar hadden staan en zouden oppikken om hun gepauzeerde reis weer te vervolgen richting Engeland. Gezellig! Dus ’s avonds aten we met hun + het Duitse koppel. Op tijd kropen we weer lekker ons bedje in hopend op een betere nacht!

PS de PCR-testen waren natuurlijk negatief.

1 2 ►

Na het offroad spektakel van de vorige dag werden we na een flinke nacht (en ochtend) doorslapen om 10.00u wakker! Dat hadden we nodig zullen we maar zeggen haha. Gelukkig voor ons hadden ze het ontbijt tot 11.00u/half 12 dus konden we gerust aanschuiven. Nadat onze buiken weer gevuld waren, reden we richting Tbilisi. Eerder hadden we besloten om niet meer naar steden te gaan, maar misschien herinneren jullie het verhaal van de tunnel nog: waar de GoPro van Bas z’n helm/kinstuk af viel en er een pootje afgebroken was.. In Tbilisi zat een GoPro Club, kwamen we via internet achter, en na contact te hebben gehad bleken zij de mount op voorraad te hebben. Perfecto! We hadden een hotel aan de rand van de stad geboekt, zodat we niet helemaal de stad in hoefden te rijden. Van meerdere mensen hadden we namelijk al gehoord dat het rijden in Tbilisi geen pretje is. De rit erheen ging voorspoedig, in tegenstelling tot de dag ervoor. Dit keer was alles geasfalteerd en tot onze verbazing zagen we dat ze enorm veel wegen aan het bouwen waren, inclusief tunnels en bruggen door/tussen de bergen! Onderweg stopte we nog even om onze motoren weer shiny te krijgen, allebei zaten ze onder de modder. Bij de BMW zag je zelfs niet eens meer dat de motor groen is. Met blinkende motoren kwamen we aan bij het hotel. We werden enorm vriendelijk ontvangen door de dame bij de receptie, die ook heel geïnteresseerd was in onze reis! We waren gek, zo ver op de motor (positief bedoeld, tenminste dat denken we haha). Na een leuk gesprekje gingen we naar de kamer, waar we gelijk wat was verzamelde, aangezien zij onze kleding wel wilde wassen! Dat was weer nodig! Daarna bestelden we een taxi en gingen naar de shop van de guy waar we contact mee hadden gehad. Eenmaal daar aangekomen vroegen we ons af of we wel op de juiste plek waren. Het adres bleek goed  maar we konden de shop nergens vinden. We wachtten even en na 10 min. kwam daar een man aangelopen met een koffertje in zijn hand. Hij vertelde ons dat hij zijn shop nu nog online heeft, maar per september as. zou hij zijn eerste fysieke shop openen. Na wat gekletst te hebben gaf hij het benodigde stukje voor de GoPro en zo was het binnen een paar minuten afgehandeld. We vroegen hem nog even een tip voor het diner, bestelden een taxi en gingen die kant op. Na eerst op een heel verkeerde plek afgezet te worden (blijkbaar klopte het adres van het restaurant  niet op Google), probeerden we de taxichauffeur duidelijk te maken dat dit niet de juiste plek was. Hij begreep het niet helemaal, maar gelukkig kwamen we met Google Translate en vervolgens Google Maps routeplanner wel op de juiste plek uit! Toen we naar het restaurant liepen kwam er net een mevrouw uit, die ons vertelde dat het restaurant dicht was… Meen je niet! Gelukkig zaten er aan die weg nog heel wat andere restaurantjes, dus besloten we even op Maps te kijken naar de beoordelingen en kozen we er eentje uit. Dit was een hele goede keuze, want er was zelfs een live bandje. Hartstikke gezellig en een leuke ambiance. Je zat namelijk op een soort afgesloten binnenplaats, met een fontijn (wat het goed deed bij de #Instagirls) en wat pagola’s. En het belangrijkste: het eten was ontzettend lekker! We waarderen de Georgische keuken enorm, het eten is heerlijk gekruid met verse kruiden, groenten, bonen en evt. vlees, maar niet per definitie (zoals wel in alle Balkan landen). Na het heerlijke diner heeft de taxi ons naar het hotel gebracht, hebben we nog even gechild/bijkletsen met vrienden en genoten van alle lichtjes van de stad waar we uitzicht over hadden. De volgende ochtend werden we om 8.00u op de hotelkamer gebeld, ons ontbijt stond klaar! Het was super rustig in het hotel, dus de mevrouw had alle tijd om het ons helemaal naar de zin te maken. Bij aankomst bij onze ontbijttafel, zagen we dat ze zich enorm had uitgesloofd! Er stond zóveel eten op tafel, we kregen niet eens de helft op. Na het eten pakten we de schone was en de rest van de spullen in en vertrokken we weer. Dit zou een flinke rit worden, maar wel een hele mooie. En mooi was het zeker, we reden door de bergen en werden verwend met een fantastische route en uitzichten! Onderweg stopten we bij een uitzichtpunt waar we wat foto’s maakten en even konden bijkomen. Het laatste stuk was vrij druk met vrachtwagens, waardoor het verkeer langzaam reed.. Enige nadeel met al die bochten 😉. Gelukkig konden wij er redelijk goed langs rijden,  maar dat vraagt wel wat extra’s van je! Na onze korte pauze reden we door naar het volgende punt, een kerkje hoog op de berg. Toen we er bijna waren (alleen nog een pas omhoog) werden we tegengehouden door ‘guards’ (taxichauffeurs) die ons weer vertelden ‘motociklet no, motociklet dangerous‘. We twijfelden een beetje om toch door te rijden, maar vooral Samira zag het niet helemaal zitten. Eigenlijk waren we beiden alweer helemaal klaar hiermee, doordat deze taxichauffeurs ook aardig opdringerig waren om ons mee te nemen naar boven, de prijs was echter dusdanig hoog en niet in verhouding met al het anderen wat we hadden gedaan dat we dachten, de groeten! We hadden wel een ander idee om het kerkje nog enigszins te zien: de drone oplaten. Helaas stond er een vrij sterke wind en kon de drone niet zo hoog komen, maar evengoed hebben we het kerkje van een stukje dichterbij gezien. Na deze teleurstelling stopten we bij een restaurantje om wat te eten én om een overnachting te zoeken, want dat hadden we nog niet gedaan. Het plan was om richting Telavi te gaan, dé wijnregio van Georgië. En al gauw vonden we leuke vineyards met hotels. De eerste die we vonden was helaas vol werd Bas medegeeld met allemaal smileys, maar dat ze hoopte ons een andere keer te kunnen verwelkomen 😍🥰😘❤ haha. De tweede die we vonden had gelukkig een kamer vrij, dus die boekte we! De rit naar de vineyard was op sommige stukken een beetje spannend, want het regende af en toe en dan was het wegdek redelijk glad. Daarnaast zagen we 2 ongelukken, waarvan 1 vrij heftig was (en net een paar minuten voordat wij aankwamen gebeurd) met een aantal gewonden.  Getver. Gelukkig kregen ze al wat hulp en waren mensen aan het bellen. Zonder al teveel te kijken wurmden wij ons door de opstopping heen en vervolgden we onze weg. Onderweg kwamen we gelukkig ook nog wel leuke dingen tegen, zoals een varken die gewoon los in een laadbak lag en hem dik aan het chillen was! Hij lag lekker met z’n koppie over de rand heen te kijken. We kwamen niet meer bij! Eenmaal bij de vineyard aangekomen werden we hartelijk ontvangen door de gastvrouw. Nadat we onze spullen op de kamer hadden gelegd, was het tijd voor een duik! Yes, het hotel had ook een zwembad. Het was een prachtig complex met een prachtig uitzicht. Bij het zwembad was het helaas aardig druk  waardoor we alleen nog op een stoeltje konden zitten. Aangezien we aardig gaar waren, gingen we na een kleine bite bij het restaurant naar de kamer om even een dutje te doen en wat te lezen. Wát een leven hè?! Daarna hebben we ons opgefrist en zijn we nog even naar het restaurant gegaan. Voor het diner was het gelukkig wat rustiger bij het zwembad, dus namen we nog even een duik om daarna bij het restaurant aan te schuiven. Hier hebben we heerlijk gegeten onder het genot van een lekkere fles wijn. Wat bijzonder was, was dat we een witte wijn bestelden, maar dat deze amberkleurig was! Nu waren we wel heel benieuwd geworden hoe dat kon komen…  Toen we terug naar de kamer gingen lag er een hondje vlak bij onze deur aangelijnd aan de reling, maar precies bij het stukje zonder dak en het begon net te regenen. Toen we wat dichterbij kwamen leek de hond ons nog niet helemaal te vertrouwen… maar toen Bas een deur dicht deed die aan het klapperen was (en waar de hond zich blijkbaar ook een beetje aan irriteerde) had Bas geconnect met de hond en begon hij lichtjes te kwispelen toen Bas in de buurt kwam. Nadat Bas de hond een aai over z’n bol gaf, gaf de hond Bas een pootje. Héél aandoenlijk om te zien. Daarna waren ze dikke vriendjes! We verplaatse de hond naar het droge stukje en gingen zelf naar binnen. De volgende dag stond in het teken van relaxen! Dus zwembadje pakken, lezen, blogs, video’s, wijn drinken, eten en vooral alles op z’n tijd! ’s Avonds bij het diner kregen we van de eigenaar uitleg over de Georgische wijze van het wijn maken ten opzichte van de Europese stijl, aangezien we hier zo benieuwd naar waren. Super interessant! Wie hier ook meer over wilt weten, leggen we het graag in persoon uit! Na weer een fantastisch diner genoten we nog even van een spektakel van Moeder Natuur: een heuse onweer-show. We sloten de dag af met een videocall met onze vrienden. Tijd om te pitten.. De volgende dag zou er een rit naar land numero 11  op staan: Armenië!

Bl2021

We hadden de wekker deze dag (donderdag 12 augustus) op tijd gezet, zodat we direct om 8.00u bij het ontbijt zouden zitten. Vandaag stond de rit van Mestia naar Ushguli op het programma met een stukje offroad vanaf Ushguli. We wilden proberen om naar de glamping te rijden die Gordon ons had aanbevolen, afhankelijk hoe de rit ons af zou gaan. Maar voordat we zouden gaan rijden wilden we nog even naar een gletsjer een paar km verderop, daar konden we in +-2km naartoe hiken. Dus nadat we klaar waren met het ontbijt trokken we onze kleren aan, spullen op de motor en reden we richting de Chalaadi Glacier. Na een klein en easy stukje offroad konden we onze motoren parkeren waarna we met een spannende houten brug over een ruig riviertje liepen. Daarna begon de hike die als easy was gelabeld. Inderdaad, het was niet heel pittig, maar je moet in ieder geval wel goed ter been zijn, want het waren flink wat opstapjes en stijgen op het begin. De temperatuur was goed, zeker omdat het nog vroeg was en een beetje bewolkt. Daarnaast was het lekker rustig. Onderweg hadden we weer flink wat lol met z’n 2, want Bas kreeg het warm en besloot daarom Balkan/Caucasus style te gaan lopen: men neemt een t-shirt en trekt deze tot aan de middenrif omhoog, waardoor je dus met je blote buik loopt. Vanaf Roemenië zagen we dat steeds, zaten van die mannen met dikke bierbuiken lekker te luchten bij het tankstation, maar ook op straat, in de stad etc. Hier viel voor Bas blijkbaar het kwartje waarom de mannen dit doen ;-). Toen Bas stemmen hoorde in de verte ging het truitje toch weer omlaag haha. We kwamen een groep tegen die ons vertelde dat het lastig was om de gletsjer te bereiken vanwege alle stenen (rotsen) die naar beneden waren gevallen. En inderdaad, dat zou een flinke uitdaging worden, waar we weinig zin in hadden. Dus hebben we even op een steen gezeten en genoten van het alsnog mooie uitzicht en natuurlijk hebben we ook wat plaatjes geschoten! Qua weer hadden we het precies goed getimed, want toen we terug liepen begon het licht te regenen. Nadat we alle motorkleding weer aan hadden getrokken, konden we beginnen aan de rit naar Ushguli! We reden door de bergen en hadden prachtige uitzichten, maar al gauw werd de weg slechter (gaten in het asfalt) en niet veel later ronduit slécht (geen asfalt, maar modder). Ehhh… het zou toch pas ná Ushguli offroad worden? We zagen ook veel werklui staan, omdat ze met de weg bezig waren. Wat gaan we doen? We besloten door te rijden en niet veel later reden we door blubber, man dat was ploegen! We zijn natuurlijk flink bepakt en hoe lager de snelheid, hoe zwaarder het wordt. Maar goed met flinke snelheid erdoorheen lukte ook weer niet. Toch ging het nog aardig goed! Op een gegeven moment werden we ingehaald door een Italiaan op een enduromotor, een stuk lichter, die knalde er flink doorheen! Wanneer we weer wat werklui tegen kwamen die de muziek luid aan hadden staan, werden we gewenkt, “come, come, come“! Bas was er inmiddels al voorbij, maar Samira stopte even en hoe toevallig, daar stond ook de Italiaan. De “werklui” hadden het helemaal naar hun zin, niet omdat ze nou zo hard aan het werk waren, ze hadden denk ik alvast een soort VRIJ-MI-BO (ondanks dat het én nog donderdag was, én nog ochtend) en wilden dit natuurlijk graag delen met alle voorbijgangers. Dus de Italiaan had al een shotje wodka gehad en nu waren wij aan de beurt. Lachen dat ze deden. Na al zéker een uur flink aan het offroaden te zijn, konden we dit wel gebruiken haha “als het nu niet goed gaat…”. Of het aan het shotje lag of de moddersporen, drie kwartier later lag Samira voor het eerst naast de motor! Ehh oeps…. Gelukkig zagen we Ushguli al liggen en hadden we nog maar 1 bocht te gaan. Maar wat voor één… We moesten een heuveltje naar beneden, een hele flinke modderplas in en weer omhoog. Maar op de helling omhoog stond een auto met pech (waar ze mee bezig waren) waardoor we er maar aan 1 zijkant langs konden. Qua weg was alles nog steeds blub mét banden sporen, wat het sturen lastig maakte… Samira nam een teug lucht, sprak zichzelf wat motivational words toe en trok het gas open en keek waar ze naar toe wilde, de modderplas wordt gehaald, maar daarna ging het mis; met te weinig snelheid wilde ze omhoog in een verkeerde versnelling. Als je de video hebt gezien die al online staat dan weet je wat er gebeurd… Als je het niet hebt gezien kunnen we verklappen dat dit geen succes was! Samira liet de motor omvallen, maar stapte er zelf gelukkig naast. Samen raapten we de motor op en reed Samira de motor, dit keer succesvol, omhoog. Bas liep terug naar zijn motor “om even te laten zien hoe het wel moet” en vroeg Samira daarom om dat te filmen met de GoPro. “Ja, ik ga nu“. Bas trok het gas vol goede moed open, maar keek niet helemaal goed… Het voorwiel pakte een verkeerd spoor naar rechts, het achterwiel ging er voorbij en de motor pakte vervolgens een heuveltje in de berm aan de rechterkant en daardoor viel Bas met motor en al. Een spectaculaire rugrol van Bas volgde, want even dacht Bas dat de motor ook zou doorrollen. Gelukkig was dit niet het geval, dan hadden we wellicht kunnen gaan vissen. Een bijdehante opmerking van Samira volgde “dit is echt een hele kut val“. Johhh, dat had Bas ook nog niet gemerkt! Enne het gaat trouwens goed met Bas, bedankt! Omdat de motor helde naar rechts, kregen we het met z’n 2e niet overeind, maar gelukkig kregen we hulp van een sterke gozer! Zo, de motor was weer overeind en wonder boven wonder, was bijna alles nog heel! Alleen de spiegel was afgebroken, maar dit leek ons redelijk makkelijk te repareren. De jongen die ons hielp vertelde dat het stuk na Ushguli nóg pittiger zou worden… Pfff… Nou in ieder geval even doorrijden tot het dorpje, nog een klein stukje! Ondanks dat we bíjna in Ushguli waren, probeerde Samira de laatste modderplas te ontwijken, maar daardoor reed ze over een heel smal stukje en vervolgens recht de berm in en viel weer om! We moesten de motor uit de berm krijgen en omdat Bas beter met zijn voeten bij de grond komt dan Samira besloot Samira te gaan duwen en Bas te rijden/sturen. Dit resulteerde in een enorme modderspray van het achterwiel, handig zo’n wit pak! Die was dus inmiddels zwart. Nadat we eindelijk het minidorpje hadden bereikt, waren we enorm aan het twijfelen wat we vanaf hier gingen doen. We hadden allebei ab-so-luut geen zin om dezelfde hel terug te rijden, maar goed als de weg echt erger zou worden… We raakten ondertussen aan de praat met een man die vertelde van oorsprong uit Denemarken te komen en nu in Tbilisi woont en ook hij gaf aan dat hij had gehoord dat de weg na Ushguli alleen voor 4×4 wagens was en slechter dan de weg tussen Mestia – Ushguli.. Hij vertelde echter wel dat de weg die we net hadden gereden momenteel flink onder handen wordt genomen, omdat vanwege heftige regenval de weg deels weggevaagd was. Dat verklaarde in ieder geval waarom er zoveel vrachtverkeer en graafmachines reden én waarom er zoveel modder lag. De vriendelijke man gaf ons zijn doggy bag uit het restaurant en na elkaar gedag te zeggen vertrok hij. Wij besloten om de gok te wagen en tóch verder te rijden en als het niet zou lukken om te draaien. Terwijl we het eerste stuk reden, werden we positief verrast, want er lag eindelijk geen modder meer. Nog steeds offroad, maar voornamelijk gravel en stenen, dat lukt helemaal prima! Dus voor het eerst konden we ook weer wat sneller rijden. Na +-2/3 km te hebben gereden waanden we ons in een soort wonderwereld. Waaauw, ondanks het heftige offroad hiervoor, reden we ook al in een hele mooie omgeving in de bergen, maar dit was van een ander niveau. Zóveel rust/kalmte, enkel 1 weg waar dus weinig tot geen verkeer reed en verder natuur/bergen. We stopten even en genoten van de prachtige omgeving. Iets verderop zagen we dat ze bezig waren met de weg, oh jeej kunnen we daar wel langs? Het was allemaal vrij smal.. Toen we daar aankwamen kregen we een signaal dat we even moeten wachten, maar al hadden we wel verder willen rijden, dan had dat niet eens gekund, want er lag een enorme stapel aarde van het graven. Dus kwam er een bulldozer aan die al de aarde even voor ons van de berg schoof! Nadat we hier voorbij reden, werd het alleen maar mooier, het voelden voor ons beiden alsof we droomden. Zoiets moois hadden we nog nooit gezien (de combinatie van het offroad rijden met de motor en de bergen, de rust etc.). WAUW! Wat waren we blij dat we deze weg tóch hadden genomen. In dit stukje was er nog één lullige crash bij Samira, doordat er een tegenliggende auto aan kwam. Samira reed naar de rechter kant en wilde nadat de auto voorbij was weer naar links, naar het goede gedeelte, maar doordat we omlaag gingen had ze best wat snelheid waardoor ze wilde remmen, toen sloeg de ABS in waardoor het remmen niet lukte en ze uiteindelijk een soort van de controle kwijt raakte en ten val kwam. Lullig, omdat de koffer er af was gevlogen. Met wat MacGyver skills á la Bas was dit gelukkig snel opgelost en konden we de koffer weer terug hangen alsof er niks was gebeurd. We controleerden de motor nog op andere schade en zagen dat de kapjes van de knipperlichten voor ook ontbraken.. oepss. Gelukkig vonden we 1 van de 2, die we vervolgens met ductape hebben vast gemaakt. Toch handig, al dat gereedschap en tape. We reden weer verder en kwamen bij een gletsjer terecht, alsof het allemaal de gewoonste zaak van de wereld is! Wauw, wat waren we hier weer aan het genieten. Totdat…. we +- 10km verderop wéér in de modder belandden, getverdemme, we waren er zó klaar mee! Verstand op 0 en gas erop. Eigenlijk ging het best goed, maar we waren echt een beetje aan ons eindje. Samira maakte nog 1x een flinke smakker, ondanks dat het alleen “omvallen” was, maar verder hebben we onszelf er goed doorheen gewerkt, zeker Bas die maar één val op de teller heeft staan!  Wat heel flauw was, was dat we op een gegeven moment een stukje asfalt kregen, waardoor we dachten, yes, dit was het, om vervolgens weer even ge-modder-dipt te worden (stuk blubberweg). Mentaal dus ook pittig! Nog even voor jullie informatie, al deze wegen waren dus bergwegen, wat betekent dat het ook smalle wegen, mét scherpe bochten waren! En omdat ze aan het werk waren, moesten we ook regelmatig wat slalommen om werkvoertuigen heen. Laten we zeggen dat we weer wat extra motorskills hebben gewonnen. Anyways, op een gegeven moment kwamen we op een stukje asfalt wat niet meer veranderde in modder. We kwamen langs een b&b en vroegen of we daar wat konden drinken, want daar waren we aan toe!!! We waren welkom! Pfoeee, wat fiiiiijn. We moesten echt even afstomen én wat suikers tot ons nemen! Terwijl we genoten van een koude cola, trokken we ons schoenen en sokken uit, want daar kwam bijna een waterval uit! In de hoop dat dit een beetje zou drogen. In de tussentijd hadden we besloten om door te rijden tot de glamping, dat zou nog ruim een uurtje zijn en we schatte beide in dat dat nog wel zou lukken! Bij vertrek waren onze sokken droog, niet dat dat heel veel hielp, want onze schoenen waren natuurlijk nog zeik en zeik nat. De rest van de rit verliep prima (op wat dog attacks na, what else). Toen we op de bestemming aangekomen waren, konden we nergens een receptie of eigenlijk iets wat maar in de buurt kwam van de glamping. We reden iets verder door, maar behalve een winkeltje was daar ook niet veel meer. We besloten te vragen of zij wisten waar het was, maar zij gaven ook aan dat het op de plek was waar we heen waren gereden. Daarop dacht Bas ik bel wel. Bas kreeg een ongeïnteresseerde man aan de telefoon die bovendien vertelde vol te zitten. Oké shit en nu. We waren ka-pot en hadden weinig zin om veel verder te zoeken. We vonden wat op de offline kaart van Google en belden hen, zij spraken echter geen Engels, alleen Georgisch of Russisch.. Ja, dat spreken wij dan weer net niet. We vroegen aan het meisje bij de winkel die ons in het Engels had verteld waar de glamping zou moeten zijn, of zij wilde vragen of er een kamer beschikbaar was. Ze heeft 10min aan de telefoon gezeten, maar wat ze nou besproken hadden weten we nog steeds niet. Inmiddels waren er nog meer mensen om ons heen gaan staan, inclusief moeder en die haalde haar zoon er weer bij. Die spraken weer met elkaar, waarna ons verteld werd dat we naar “de brug” moesten rijden en dan zouden we opgepikt worden. Het zou helemaal goed komen. Uiteindelijk hadden Bas en ik allebei een andere interpretatie van hun verhaal gekregen; Bas dacht dat ze uiteindelijk een ander hotel op de hoek bij de brug hadden gereserveerd en dat we daarnaar toe moesten gaan; Samira dacht dat we bij de brug zouden worden opgepikt door de eigenaar van de b&b die wij hadden gezocht. En dit klopte! Toen we bij “de brug” aankwamen, kwam er inderdaad net een auto aanrijden die ons wenkte mee te komen. We hoopten maar dat het een beetje relaxed zou zijn… Bij de b&b aangekomen werden we verrast door een super leuk stulpje! Bestaande uit bungalows en appartementen. Ons lieten ze één van de appartementen zien en dat zag er tóp uit! “Wat een mooie kamer” Het deed ons denken aan zo’n houten cottage. We namen het appartement en genoten van een warme douche, waarbij we beiden ons pak gelijk meenamen! Die konden wel een wasbeurt gebruiken. Daarna was het inmiddels al 21.00u en wilden we nog even wat eten. Helaas bleken alle tentjes al dicht te zijn, dus na een dag super hard werken, verwenden we ons zelf met …. noodles hahaha. Dat was het enige wat we konden maken. Maar eerlijk is eerlijk, het smaakte prima! Na het eten zijn we op bed gaan liggen en als een blok in slaap gevallen!!

Maandag 9 augustus werden we voor de laatste ochtend wakker op de boot! Dit was de dag dat we aan zouden komen in Georgië.. We maakten ons klaar, pakten onze spullen alvast in en gingen richting de ontbijtzaal, maar tot onze verbazing was er geen ontbijt. Helaas pindakaas! Dat werd dus wachten totdat we aangemeerd waren. Toen we op het dek waren zagen we dat het ook niet meer heel lang zou duren, dus we hoopten dat de “border crossing” een beetje spoedig zou gaan verlopen. We haalden onze tassen uit de kamer en zette ze alvast op het dek, om daarna vast uit te checken. En man, man, man, wat verliep dat weer lekker ongeorganiseerd. Bij het inchecken hadden ze de paspoorten ingenomen, en nu gingen ze paspoort voor paspoort naar voren roepen en dan kan je pas je sleutel inleveren. Zie je het voor je? 80 man die wilt uitchecken in een veel te kleine ruimte… Gelukkig waren wij vrij rap aan de beurt en konden we daarna het dek op om weer wat frisse lucht te scheppen. Inmiddels waren we ook aangemeerd, maar na een uur gebeurde er nog steeds niet heel veel behalve dat de vrachtwagens “los gemaakt” werden. Die stonden gekabeld zodat ze geen kant op konden. Ook kwamen er wat mensen aan boord, wat de Georgische politie en douane bleek te zijn. De lobby werd omgebouwd tot een customs office. Aan creativiteit geen gebrek laten we maar zeggen, maar ook hier liep alles weer flink ongeorganiseerd. Blijkbaar had elk voertuig een nummer opgeplakt gekregen en aan de hand van dit nummer werd je in de lobby naar binnen geroepen, maar niemand wist hiervan. Dus dat werd in de smalle gang één chaos, omdat iedereen kwam navragen welk nummer die had. Gelukkig waren we ook dit keer weer redelijk snel aan de beurt en werden we onderworpen aan een vragenvuur (ieder apart) bij de Georgische politie, vooral op de Corona regels waren ze erg streng en ondanks dat we een negatieve test hadden, werd ook ons vaccinatiebewijs goed bekeken. Als je niet gevaccineerd was, moest je namelijk nog een x-aantal dagen in quarantaine (in hoeverre dat zou worden gecontroleerd, geen idee). Nadat alles goed was bevonden, konden we naar het dek van de motoren gaan! En bonus, wij stonden vooraan, dus wij konden direct de boot afrijden! We besloten richting het centrum van Batumi te gaan om wat te gaan ontbijten (of eigenlijk brunchen), maar dan moesten we wel eerst de uitgang vinden… Nergens stonden borden met “exit” of iets in die richting (of uberhaupt een richting), dus reden we naar ons idee de meest logische weg. Ondertussen kwamen we nog een douanier tegen en die zwaaide ook in de richting waar we heen reden, dus dat moest wel goed komen, dachten we. We kwamen terecht op een rangeerterrein en in plaats dat de werklui die daar stonden te kijken ons waarschuwen dat dit niet de juiste route is, zwaaiden ze naar ons én werden we achterna gezeten door 2 agressieve honden die de motoren/ons wilden grijpen… Loopt de weg dood! Shit! Weer langs die rotbeesten. En langs de mannen die opnieuw vriendelijk naar ons zwaaiden. Gelukkig zagen we vanuit deze rijrichting een verstopt hoekje waar we er waarschijnlijk wel uit konden, en dat klopte. Hèhè. Het rijden was direct wennen, want de auto’s kwamen vanuit alle kanten en echte opritten/afritten kennen ze blijkbaar niet, dus allemaal heel kort in/uitvoegen. Toen we eenmaal in het centrum reden, reden we langs enorm hoge, indrukwekkende gebouwen! Het zag er allemaal vrij hip uit! Langs een hoofdweg vonden we een leuk uitziend tentje en besloten onze motoren te parkeren en indien ze WiFi zouden hebben om daar wat te gaan eten. We moesten namelijk ook een plek voor een overnachting zoeken! En dat hadden ze… Terwijl we inlogde op het netwerk keken we naar het menu, waar we allemaal lekkere dingen op zagen. We gingen voor 2 typisch Georgische gerechten, waarvan we dachten dat we een stukje zouden krijgen.. Niet dus! We kregen 2 enorme gerechten, beiden zo groot al een pizza. De een was ook net een pizza met kaas, de andere was gevuld met bonen. Beiden heerlijk, maar het was teveel om op te eten, dus vroegen we een doggy bag! Ondertussen waren we ingelogd en heel toevallig had Samira in het weekend een berichtje van Gordon gekregen, een Engelsman woonachtig in Georgië, of we nog tips nodig hadden voor Georgië. We zochten contact met hem en wat bleek, hij woonde 2,5 uur rijden verder op! Terwijl we aan het appen waren, bedachten we dat het misschien makkelijker zou zijn als we gewoon daarheen zouden rijden om daar te meeten! Dus stelde we het plaatsje Zugdidi in op onze navigatie, pinde we wat Georgische lari en vertrokken we. We moesten een klein stukje terug, waardoor we weer langs de boot kwamen, en wat denk je? Álle voertuigen stonden nog stééds op de boot!!! Het was inmiddels ruim 2 uur later. Waarschijnlijk hielden ze hetzelfde tempo aan als tijdens het boarden op de heenweg (en dan zou het voor hen nog wel eens lang kunnen gaan duren). Gelukkig stonden wij dus vooraan! 

Tijdens het aanmeren in Georgië keken we al direct uit op de bergen, maar nu reden we die richting op met de motoren, wauw wat was het nu al prachtig! We probeerden te bedenken waarmee we deze natuur konden vergelijken, zo tropisch, bergachtig. Een beetje Thailand? Beetje Vietnam? Iets zuid-oost Aziatisch in ieder geval. Maar toch ook weer niet. Héél bijzonder. We genoten van de prachtige natuur en al gauw kwam er nog iets bijzonders op ons pad, letterlijk. Er liepen koeien, varkens en geiten langs en op de weg. Huh? We reden toch op de snelweg? Ja, klopt, maar dat maakte daar blijkbaar niet heel veel uit. Behalve het passerende en langsrijdende verkeer in de gaten te houden, moesten we nu dus ook rekening houden met koeien die besloten hun middagdutje op het midden van de “snelweg” te doen. Terwijl wij onze ogen uitkeken naar de loslopende kinderboerderderij, werden we niet alleen ingehaald door een politieauto, maar kregen we ook een teken om te stoppen! Eh… Ondertussen bespraken we gauw dat als ze geld willen, we alle tijd van de wereld hebben en we dan naar het politiebureau zouden rijden. Er stapte een kerel uit, liep naar Bas toe en vroeg om te blazen.. We moesten een beetje lachen, “of course, no problem“. Ook Samira werd gevraagd om te blazen, wat natuurlijk ook geen probleem was. De politieagent stak zijn duim om, zwaaide heel vrolijk en we mochten weer gaan.. Helemaal impressed van alle indrukken van vandaag kwamen we aan in Zugdidi, waar ze hadden besloten het asfalt uit een straat te halen en we dus de laatste 100 meter nog even offroad reden. We hadden onze koers richting de Mac gezet, aangezien ze hier internet hadden, zodat we Gordon konden laten weten dat we gearriveerd waren. Nadat wij ons drinken ophadden (we hoefden natuurlijk niets te eten, nog bomvol van een paar uur eerder) kwam daar Gordon aan met een vriend. Er volgden een heel gezellig uur waarin we alle ins en outs van Georgië te horen kregen. En super lief, hij belde een local om een B&B voor ons te reserveren en zo kwamen we uit bij een heel leuk plekje met héle lieve eigenaren. Als avondeten hebben we ons de maaltijd van eerder die middag op laten warmen en nog een keer lekker van gesmikkeld. In eerste instantie hadden we gezegd 1 nacht te blijven, maar de volgende ochtend besloten we nog een nachtje extra te boeken. We zouden die dag namelijk een soort rondrit in de buurt rijden en dan konden we weer terugkomen en vandaar uit weer verder. Dat paste ons inziens het beste in de planning.

We vertrokken als eerste met de motoren naar de “Okatse Canyon”, ruim een uurtje rijden. Bij aankomst stonden er al gauw wat mensen om ons heen om naar de motoren te kijken, maar ook wat mannen die ons vroegen of we naar de canyon wilde, want dan konden ze ons wel rijden met de auto. We besloten eerst toegangskaartjes te halen. Eén van de mannen liep met ons mee en bleef maar praten over de 4×4 waarmee hij ons kon brengen. Ondertussen waren wij aan het bespreken of we niet gewoon zelf met de motoren konden gaan rijden. Dat wilden we gaan proberen dus sloegen we zijn aanbod meermaals af. Toen we terug waren bij de motoren, kwamen er ook andere mannen naar ons toe dat we dat écht niet met de motoren konden doen, “motociklet no, motociklet dangerous“. Daarop werd Samira weer aan het twijfelen gebracht, waardoor Bas lichtelijk geïrriteerd raakte. Enerzijds door al die mannen die zaten te pushen over de 4×4 en aan de andere kant doordat Samira weer aan het twijfelen was. Samira besloot daarop de hulplijn Gordon in te schakelen en nadat hij zei dat het mogelijk “eigen terrein” was en dat ze daar ook wellicht alleen met een licentie rijden, waren de motoren ook geen optie meer. Dan bleef er nog 1 over: je kon ook hikend (+-3km heen) naar de canyon toe. Redelijk gepikeerd liepen we het wandelpad in, want hier hadden we beiden zó geen zin in. Van die mannen die maar aan je jasje hangen en trekken dat je echt met hun mee moet gaan. Geen goede start van deze eerste echte dag in Georgië. Gelukkig hielp het om er even met elkaar over te spreken en werden we al gauw overdonderd door de prachtige natuur. Bij de canyon aangekomen, hadden ze een route van soort gaasplateau’s gemaakt, waardoor je direct de afgrond in keek. Heel gaaf! De route was ontzettend mooi en eindigde bij een view point. Na wat foto’s gemaakt te hebben moesten we natuurlijk ook weer terug, en dit keer omhoog! Het eerste stukje was al best wel pittig, met héél veel trappen, maar gelukkig konden we even bijkomen bij een terrasje! Een icetea en een fanta hebben genoeg suikers om weer verder te kunnen. Nadat we deze op hadden begonnen we weer aan onze terugweg. Maar we waren nog niet weg of we kwamen een stel tegen die door een taxichauffeur waren aangesproken dat hij ze ook omhoog kon brengen. Ze vroegen of wij anders mee wilden in deze taxi en dan de kosten splitten. Ondanks dat we er op de heenweg totaal geen zin in hadden en flink moesten betalen (véél te veel), dachten we nu, ach waarom ook niet. In ieder geval een stuk rendabeler met z’n 4. Daar gingen we, met z’n 4en in een oude 4×4 lada, waarin we ons na een paar meter serieus af vroegen of dit wel ging lukken. Dit was flink offroad en zouden we niet eens met de motor rijden haha. Maar, zo verzekerde onze taxichauffeur ons, dit ging helemaal goed komen. En ja hoor, we kwamen heel bovenaan! Na betaald te hebben was het voor ons tijd om naar de Okatse waterval te gaan, dit was maar 8km verderop. Na nog een flink stuk omhoog te zijn geklommen met de motoren, kwamen we aan. Alles was heel goed georganiseerd met hekken en borden (we waren inmiddels we anders gewend na Roemenië en Servië, waar bij zulke bezienswaardigheden absoluut geen borden of looproutes waren), wat ons eigenlijk verbaasde. Uiteraard moest hier ook een ticket voor gekocht worden en stond er mannetje om ons handen even te “ontsmetten”. Ja tussen haakjes, want Samira kreeg de kans om te lezen waarmee hij spoot; op de fles stond “Glass cleaner“. Dus nadat Samira dat las was haar verbazing natuurlijk te groot om er niet iets van de zeggen. De vrouw achter de kassa moest lachen, maar er werd verder niet op gereageerd. Ja, zo serieus wordt het allemaal genomen mensen! De waterval was mooi en het was lekker rustig. Om naar de volgende bezienswaardigheid te rijden, de Martvili canyon, zouden we weer een uur kwijt zijn. Onderweg kwamen we een soort kebab tentje tegen met een klein terrasje waar wat mensen zaten. We besloten daar wat eten te halen. Terwijl we op het terrasje zaten te eten kwamen er opeens een jongeman en een opa bij ons aan tafel zitten en probeerde met ons te communiceren, maar dit ging voor geen kant. Daarop besloten zij blijkbaar om ons maar te trakteren op 2 grote bier (zij hadden al aardig wat bier achter hun kiezen). Helaas.. 1. Samira lust geen bier, 2.  We zijn op de motor. Dat leek hen echter niet zoveel te interesseren en ze stonden erop om met ons te proosten. We namen toch maar een slok, proostte met ze en wilden de rest laten staan. Ze bleven maar gebaren maken om nog meer te proosten.. Nope, sorry. Onbeschoft misschien in hun ogen, maar goed, safety first en we zijn nou eenmaal met motor. De sfeer sloeg sowieso al een klein beetje om, want de jongeman werd een beetje handtastelijk. Bas had Samira zo kunnen uithuwelijken… We werden hier allebei niet zo vrolijk van, dus we pakten onze spullen probeerde zo vriendelijk mogelijk gedag te zeggen en zo snel mogelijk naar onze motoren te lopen. Eén probleem… Er waren hier mega veel honden en we hadden hier alweer een paar attacks meegemaakt, dus Samira was doodsbang om haar motor hier te starten. Geheid dat ze dan allemaal gek zouden worden en achter je aan zouden komen rennen. Samira had een goed idee; we zouden tegelijkertijd onze motoren starten en weg rijden. Dan moet de uitvoering ook wel goed zijn… Samira was een grote faalhaas en terwijl we allebei tegelijkertijd onze motoren startten, liet Samira haar koppeling te snel los bij het optrekken waardoor de motor uitviel. AAAAH… Agressieve honden all over… Gelukkig was de gekke jongeman er en die sloeg de honden redelijk van de motor af, waardoor Samira alsnog ongeschonden weg kon komen. Pfieuw. Toen was het tijd voor de Martivili canyon, ook hier werden we bij aankomst weer aangesproken door allemaal mensen met betrekking tot tours etc. Hè getverdemme. Gelukkig lieten ze ons wel snel met rust nadat we zeiden niet geïnteresseerd te zijn. We hadden gelezen dat je een bootje kon huren en lekker kon varen in de canyon, dat leek ons wel wat, en inderdaad dat kon. Dus nadat we de tickets hadden gekocht liepen we opgelucht naar de plek waar we in het bootje konden stappen! Deze opluchting duurde echter niet lang, toen we bij de vlonder aankwamen bleek dat je een bootje deelde én dat er een soort tour guide mee ging, dus je kon niet eens zelf varen! We keken elkaar aan en schoten keihard in de lach, maar baalden ook wel flink; “we zijn nog wel echt legit touristen hè?!” Het was mooi, maar zeker niet de moeite waard voor die 10minuten die je in de boot zat heen en terug om een waterval te bekijken. Vanwege de warmte waren we beiden al wel aardig opgebrand, maar we hadden nog 1 bezienswaardigheid op de planning staan en daar wilden we eigenlijk toch wel graag heen; de “Sulfur hotsprings”. Bas had de route ingesteld op zijn BMW navigatie, net als Samira op haar Google navigatie. Het is ongelofelijk hoe onze routes steeds weer zo van elkaar verschillen! Desondanks volgden we Bas zijn navigatie die ons op een zeker moment een offroad pad instuurde. Het begon met gravel, maar het werden al gauw stenen. Ondanks dat Samira aangaf dat haar navigatie toch wel een heel andere route aangaf, verzekerde Bas dat we goed uit zouden komen en zo zetten we ons tocht voort. Flink ploeteren tussen de losse stenen én op sommige stukken flink steil omhoog. Én van die agressieve rothonden die achter je aan komen rennen, lekker is dat terwijl je je focus probeert te houden. Uiteindelijk komen we uit bij een rivier en moeten de brug over, maar waar is de brug? We kunnen jullie vertellen, die hebben wij ook niet gevonden en dus moesten we het hele stuk weer terug. Nooit hadden we verwacht dat we honden rotbeesten zouden vinden, maar we hebben dat gevoel hier ervaren…. Samira is zelfs bang geworden voor (deze) honden. Ook hier zijn we er gelukkig weer zonder kleerscheuren vanaf gekomen en ondanks dat het tegen zessen was, wilden we toch nog wel graag naar de hotsprings. Dit was uiteindelijk een prima keuze, want hier konden we écht even relaxen. Wat een bijzonder verschijnsel! De hotspring liep richting de rivier waar iedereen met stenen badjes maakte, zo tof! Wij gingen ook in een badje zitten en maakten er een soort spa van: opwarmen in het badje en afkoelen in de rivier en dat een paar keer. Heerlijk om zo toch de dag relaxed af te sluiten. Hoewel helemaal relaxed niet natuurlijk, want toen we weer vertrokken liepen er weer een vijftal honden die ons weer even de stuipen op het lijf joegen bij het vertrekken. Tot lachens aan toe van de politieagenten die het parkeer terrein in de gaten hielden; die dachten dat de motor van Samira kapot was toen Bas haar even een duwtje gaf omdat ze haar motor nog niet aan durfde te zetten. Eenmaal in onze B&B aangekomen was het alweer 21.30u. Dit keer besloten we wél om een Maccie te pakken. En hoe toevallig, hier kwamen we een Nederlands koppel tegen die al 5 maanden op reis waren (op de fiets!!!!), dat is nog eens een prestatie! We kletsten nog even wat over de ervaringen (en shit, voorlopig zijn we nog niet van de honden af, in Griekenland en Macedonië schijnen ze net zo rot te zijn in de bergen) en namen weer afscheid. De volgende ochtend zouden wij vertrekken richting het noorden van Georgië, naar de plaats Mestia. 

Na wederom een heerlijk en uitgebreid ontbijt vertrokken we. Het weer was een beetje wisselvallig, ’s Nachts had het geregend en het zag er nu ook naar uit dat het elk moment weer zou kunnen gaan regenen. Aangezien de temperatuur nog prima was, reden we zonder regenpak, op hoop van zegen. De rit was p-r-a-c-h-t-i-g. Wauw, wauw. De natuur; zo groen, de bergen; zo indrukwekkend, eigenlijk zouden we nu al iedereen willen aanraden om naar Georgië te gaan. We reden door de bergen en hadden de mooiste uitzichten, dus we genoten volop! We namen een koffiestop op een plek met een fantastisch uitzicht over een gletsjer meer. Daarna vervolgden we onze weg weer en de uitzichten werden niet minder! Het weer daarentegen sloeg op sommige momenten om, waardoor we af en toe in een regenbui terecht kwamen. Gelukkig hadden we hier niet echt hinder van. Totdat we op een weg reden waar aarde tot modder op het asfalt was gereden en het SPEKGLAD was geworden. Samira reed voorop en probeerde al snelheid te minderen zonder al teveel te remmen, net als Bas. Maar Bas begon te glijden, probeerde te corrigeren en kwam tot een val. Pas een paar meter verderop kon Samira haar motor tot stilstand brengen en “schaatste” er zo snel mogelijk heen om Bas te helpen. Even balen, maar we konden er al snel een grapje van maken dat we in ieder geval wel een schitterend uitzicht hadden. Stapvoets reden we verder. Met nog veel meer mooie uitzichten en dat moest natuurlijk allemaal vastgelegd worden. In een tunnel, toen Bas de GoPro uit wilde zetten, vloog deze echter van de helm af! Oh shit lekker handig. Gelukkig kwam er geen vervoer aan en kon Bas de GoPro gauw van de grond rapen. Helaas was er wel een stukje van de behuizing afgebroken, waardoor we de ‘m niet meer op het kinstuk op de helm konden monteren.. Daar zouden we later wel voor kijken. Hierna kwamen we al gauw in het dorpje Mestia terecht. Op aanraden van Gordon reden we naar een guesthouse, waar ze gelukkig nog 1 kamer vrij hadden! Na al onze spullen gedropt te hebben, voor het eerst sinds een tijd weer lange kleding aan te hebben gedaan (het was én regenachtig en best “fris”) gingen we het dorpje verkennen. We verder al gauw gelonkt door een tentje waarop een paar koffietermen stonden en besloten een cappuccino te wagen! Oh man, wat hebben we genoten! Wát lekker om weer een goede koffie te hebben. Daarnaast hadden we ook wat eten besteld en ook dat was genieten! Voor het eerst sinds lange tijd (of zeg maar gerust de reis) aten we weer divers en meer complex. Dat wil zeggen, verse kruiden, groente en smaken. Daarna trotseerde we de regen met onze gevulde magen met het idee om de gondel te pakken en een stuk te hiken. Na al een flinke hike naar de gondel, bleek het sluitingstijd. Helaas pindakaas. Op de terugweg kwamen we langs een museum over Georgië en besloten hier maar naar binnen te gaan, zodat we tevens konden schuilen, aangezien de regen inmiddels met bakken uit de hemel kwam. Op de terugweg naar de guesthouse bedachten we dat het misschien leuk was om te paardrijden , de receptioniste ging voor ons op zoek, maar eigenlijk was geen van de ritten iets wat ons aantrok en daarop besloten we om in plaats van nog een nachtje te blijven, de volgende dag een gletsjer te bezoeken en via een, naar horen zeggen, waanzinnig mooie weg naar Ushguli te rijden! Van Gordon hadden we nog een gave glamping door gekregen, maar die durfde we niet te boeken, aangezien het best een flink stuk rijden zou zijn. Er scheen ook een stukje offroad te zijn, dus dan is het maar afwachten hoe ver je wel of niet komt. Dus we zouden dat de volgende dag wel bekijken. Na een diner, met weer fantastisch lekkere gerechten kropen we voldaan ons bedje in! Uitrusten voor de rit van de volgende dag!

1 2 ►

Het was zover, we zwaaide onze vriend Milos uit en met gemengde gevoelens vertrokken we op twéé motoren richting Bulgarije. Na 2 weken van enorme pieken van vreugde en enorme dalen van teleurstellingen was het bijna onwerkelijk om de Tiger, werkend en al, weer bij ons te hebben. Vooral Samira voelde tijdens het rijden veel spanning en keek aldoor op de voltmeter of deze daadwerkelijk een goed voltage bleef aangeven. Na een uurtje rijden had ze zich echter voorgenomen om die gedachte (proberen) te laten gaan: je kunt 2 dingen doen 1) je zorgen blijven maken, constant op de voltmeter blijven kijken, de prachtige omgeving daardoor aan je voorbij laten gaan in een situatie waar je 0 controle op uit kunt oefenen 2) de gedachte er te laten zijn maar geen aandacht aan te schenken en genieten van de prachtige omgeving waarin we reden. Voor dat laatste koos ze, een wijze les voor aan zichzelf. De rit naar Bulgarije duurde niet zo lang, dus na iets meer dan een uur kwamen we aan bij de grensovergang! Dit ging allemaal redelijk vlot. Er stond een wat langere rij dan eerder, maar dat is dan het voordeel van een motor, we konden een flink deel van de rij passeren waardoor we aardig vooraan aansloten. Eenmaal in Bulgarije hebben we toch even een eerste echte vreugde kreet losgelaten! We’re on the road again! Tijdens onze eerste stop om even te tanken en wat te lunchen (het was inmiddels al 17.00u) was het tevens tijd om te kijken waar we zouden overnachten. Ondanks dat we zin hadden om weer eens lekker te kamperen, waren we allebei ook wel toe aan iets waar we even écht konden ontspannen en alles van de afgelopen weken op een rijtje konden zetten. En toen vond Bas dat ‘iets’ waar we allebei heel erg naar op zoek waren: een chateau in een vallei tussen de bergen, omringd door wijngaarden en mét een zwembad (met fantastisch uitzicht, maar dat spreekt voor zich). Wauw, we werden al helemaal blij van de foto’s, dus gauw boekte we een van de weinige kamers die er nog over waren en zetten we koers die kant op. De foto’s logen er niet om, het was prachtig! We kwamen pas tegen 19.30u aan, dus besloten we even een rondje om het terrein te lopen, wat beelden te schieten en het thuisfront op de hoogte te stellen van ons eerste succes. Daarna was het tijd om ons lekker op te frissen en te gaan genieten van een diner onder het genot van een plaatselijk wijntje, want eerlijk is eerlijk, hier waren we aan toe! De manier van serveren is vrij opmerkelijk, want blijkbaar gaat wat er het eerst klaar is, het eerst er uit en dus niet per tafel gelijk. Dus Bas kon alvast gaan dineren, terwijl ik bij wijze van spreken kon toekijken. Oké, oké, natuurlijk was dit niet het geval, want aangezien wij vaak veel te veel lekkers op de kaart zien staan, delen wij vrijwel altijd onze maaltijden. Na een chill avondje doken we lekker ons bedje in, om de volgende dag bij het openen van de gordijnen er weer aan herinnerd te worden in wat voor een mooie omgeving we waren. Aangezien we eigenlijk nog wel wat langer wilden genieten op deze plek zodat we ook een duik in het zwembad konden nemen, vroegen we of we gebruik konden maken van een late check-out; dat kon! Dus de ochtend spendeerde we met het werken aan een tan, zwommen we wat en keken we naar een uitgebreide (amateur) fotoshoot die 2 vrouwen deden aan de rand van het zwembad. Picture on Insta or it didn’t happen! Dat inspireerde ons natuurlijk enorm en daarom maakte Bas ook een foto van Samira, dit werd een duur foto’tje, want terwijl Bas de beste positie uitzocht om de foto te maken aan de rand van het zwembad, trapte hij een glas Gin-tonic om van een mede-gast. Gelukkig is de foto wel goed uitgepakt ha ha. Tegen een uurtje of 2 gingen we terug de kamer in om ons op te frissen, om te kleden en de motoren weer gereed te maken, aten we nog een lunch en zochten we plek om te overnachten in Burgas, zodat we niet ver meer hoefde te rijden naar de Boot die de volgende dag zou vertrekken. We vonden een appartement met wasmachine, bonus, want we moesten echt een was gaan doen! Eenmaal bij het appartement aangekomen, voelde het een beetje als een kat in de zak…. De kamer bleek +-3×3 meter te zijn (er paste net een bed en een koelkastje in), het was er super benauwd/geen airco én in de verste verte geen wasmachine te bekennen…. Volgens de eigenaresse stond dat duidelijk op Booking, volgens ons absoluut niet (ook niet na het checken), maar goed het was ook vrij goedkoop en daarnaast was het inmiddels al laat en hadden we geen zin meer om op zoek te gaan naar iets anders… De eigenaresse was nog wel zo attent om aan te bieden dat we de volgende ochtend vroeg, als de mensen het appartement met de wasmachine hadden verlaten, een was mochten doen. Dus na een zweterig nachtje stonden we om half 8 met onze waszak klaar, ontbeten we in het stadje en konden we de was ophangen toen we terug kwamen. Gelukkig was het warm, scheen de zon en waaide er een zwoel windje, dus waren we redelijk gerust dat de was aan het einde van de middag droog zou zijn. Wij reden ondertussen richting een kliniek om een PCR-test te laten doen, aangezien we die nodig hadden voor onze aankomst in Georgië. Zo gezegd, zo gedaan, na iets meer dan een uurtje waren we weer terug. We besloten even een rondje te gaan lopen om ook wat inkopen voor op de boot te doen; fruit en koekjes, daar moesten we het wel mee redden. Daarna liepen we richting het strand waar we een leuk tentje tegenkwamen. Hier genoten we van een lunch met uitzicht op de Zwarte Zee. Terug bij het appartement was de was droog en konden we alle spullen gaan inpakken! Tegen 16.20u was het tijd om richting de boot te gaan, het was maar 20min rijden en we moesten tussen 17.00 en 18.00u inchecken. En wat een grap was dat weer allemaal. We hadden op Google het gebouw gevonden waar we zouden moeten inchecken en dus hadden we daar naartoe genavigeerd. We reden het terrein op en kwamen uit bij slagbomen met 2 bewakers, waarvan 1 direct naar ons toe kwam en vroeg wat we kwamen doen. Nou, ja… inchecken?!!! Nee, nee, dan moesten we weer de grote weg op, even 100m door rijden en dan konden we ons daar melden. Op deze plek aangekomen was ons nog steeds niet helemaal duidelijk wat te doen, er stonden meerdere mannetjes, links en rechts met aan beide kanten ook 2 posten, hier werden we ook weer van links naar rechts gestuurd (letterlijk). Vervolgens kwam wel het mannetje uit de linker post met pen en papier in de aanslag en krabbelde onze kentekens (?) op het papier, daarna kregen we van het mannetje uit de rechter post een vaag gebaar waar we heen moesten rijden. We knikte maar zonder te weten wat we nou eigenlijk moesten gaan doen. Dus een beetje zoekende reden we het enorme terrein op richting de boot, daar kregen we weer de verwijzing om nog iets verder naar links door te rijden. And guess what…… Waar komen we uit? Precies, bij het 1e mannetje die ons had doorverwezen. Hij kwam dan ook direct weer naar ons toe wat we kwamen doen, ons antwoord was natuurlijk niet anders dan de eerste keer haha. Daarop moest hij ook lachen. Eindelijk konden we inchecken… dachten we. Het bleek dat we contant moesten betalen. Het was een enorm bedrag, waardoor we ervan uit gingen dat dat gepind kon worden, dus niet. Gelukkig bleek er een pinautomaat om de hoek te zitten, althans.. gelukkig.. Deze pinautomaat kon ons alleen briefjes van 10 geven. Succes met het bedrag dat we moesten pinnen (en dan nog niet te spreken over de transactiekosten)….. We zaten een beetje in dubio om wel of niet naar de stad te rijden om te pinnen, maar besloten toch terug te lopen naar het mannetje om hem mede te delen dat de pinautomaat het niet deed. Hierop wilde hij een online betaalverzoek voor ons maken (seriously, waarom niet gelijk al de eerste keer?! Maar oke, top!!! Dus om 17.30 was voor ons alles geregeld en werd ons verteld dat het ongeveer een uurtje zou duren voordat al onze gegevens verwerkt waren en daarna zouden we de boot op kunnen, met een sidenoot dat als je de boot op was er niet meer af kon. In de rij bij het inchecken kwamen er nog 2 Duitsers op ons af die ook de boot hadden en die zagen we bij een restaurantje zitten met nog heel wat andere mensen. Dus besloten we daar ook even te gaan zitten en te wachten totdat de man met pen en papier ons kwam melden dat we aan boord mochten (dit was de instructie die we hadden gekregen). We kochten wat te drinken en wachtten….. en wachtten….. en wachtten….. We hadden gelezen dat de boot ongeveer om 19.00u zou vertrekken. We hebben allebei wel wat ferry overtochten meegemaakt (Bas al helemaal), waarvan dat allemaal vrij punctueel en op de tijd vertrok. Nu hadden we niet dezelfde verwachting van deze ferry, maar toen de klok inmiddels al 20.00u had aangetikt begonnen er toch wel wat vraagtekens te ontstaan. Bas besloot even polshoogte te gaan nemen bij de balie en die vertelde dat de douane nog druk bezig was met het inklaren van de vrachtwagens en dat hij ons verder ook geen tijdsindicatie kon geven… Dat betekende dus niet anders dan wachten. We bestelden ondertussen toch maar een patatje, omdat we bang waren dat er straks niets meer aan boord te eten was (we hadden ’s middags nog wel gebeld hierom, waarop we als antwoord kregen dat er sandwiches zouden zijn). Nadat het inmiddels 21.00u was en we de man met pen en papier voorbij zagen lopen, namen we zelf maar het initiatief om te vragen wanneer we konden boarden. En dat kon… Dus volgden we hem naar de boot en checkten we in bij de douane om vervolgens het dek op rijden, eindelijk! Het was nog steeds super rustig, want alle truckers zaten nog volop aan het bier en grote maaltijden bij het restaurantje aan land. Het was maar goed dat we een patatje hadden gegeten, want de sandwiches waren er niet meer… Dus aten we nog wat oreos haha. Nadat we nog wat hadden rondgehangen op het dek en er nog steeds niet veel gebeurde besloten we rond 11u maar lekker naar bed te gaan De volgende ochtend hoorde we dat de boot pas om 1.00u ’s nachts vertrokken was…. Bulgaarse flexibiliteit zullen we maar zeggen. ’s Ochtends genoten we van een prima ontbijtje, zelfs bovenverwachting! Er was brood, ei, verschillend beleg en zelfs yoghurt! Na het ontbijtje achter de kiezen te hebben, besloten we even het dek op te gaan. We hadden allebei al gemerkt dat de boot aardig heen en weer ging en dat werd bevestigd toen we op het dek stonden. Hoge golven waar de boot zich doorheen sneed, wat zorgde voor prachtige foto’s en filmpjes! Gelukkig konden we er beiden goed tegen.. We trokken ons terug richting onze hut en kunnen niet ontkennen dat we in slaap werden gewiegd onder het kijken van series en het lezen van boeken. Naast het slapen en lezen/series kijken bleek dat deze dagen verliepen van maaltijd tot maaltijd én ging dit uiteindelijk nog vliegensvlug voorbij! Ook de lunch en het diner vielen ons uiteindelijk mee. Na het diner zijn we nog een luchtje wezen scheppen op het dek en om de ruige zee te aanschouwen. Als toetje kregen we een hele groep dolfijnen te zien, die speelden in de golven.  Na de 2e nacht op de boot was de zee die zondag een stuk rustiger. Ook deze dagen deden we weinig anders dan de vorige dag. Dit keer was het een stuk drukker tijdens de maaltijden, met truckers die veel te luidruchtig waren (iets met heel veel bier). We vermoedden dat ze de dag ervoor een klein beetje zeeziek waren, want ze hadden zich toen niet laten zien.. Ook deze dag ging relatief snel voorbij. We vielen in slaap met de gedachte dat we de volgende dag in Batumi, Georgië zouden aanmeren!

1 2 ►

’s ochtends 7 uur ging de wekker. We hadden namelijk samen met Milos besloten om zo vroeg mogelijk te beginnen met de Tiger. Dit zodat we zoveel mogelijk tijd hadden voor eventueel onvoorziene zaken (dat zou namelijk niet de eerste keer zijn…). We besloten om te beginnen met het vergelijken van de “nieuwe” tweedehands alternator met de door Milos zijn mannetje gereviseerde “oude”. De enige test die je kan doen met een gedemonteerde alternator is een zogenoemde “Static test”. Met een dergelijke test meet je de weerstand (Ohm) van de alternator en deze vergelijk je vervolgens met de specificaties in de door de fabrikant geschreven “service manual”. Nadat we de oude alternator hadden gedemonteerd sloten we deze aan op de voltmeter, deze gaf 0,1 a 0,2 Ohms aan. De service manual stelt dat de weerstand tussen de 0,14 en 0,18 moet zijn. De oude alternator lijkt wat dat betreft prima. We deden dezelfde test met de tweedehands alternator wederom dezelfde waardes. So far geen verschil, een uitkomst waar we eigenlijk niet echt blij van werden. Want waar ligt het dan aan??? We besloten om het zekere voor het onzekere te nemen en de nieuwe tweedehands alternator te installeren i.p.v. de oude. Dit omdat de nieuwe uit een motor is gehaald welke naar behoren werkt dus waarom zou dat bij onze Tiger niet het geval zijn?

Even later kwam er nog een mannetje van Milos. Dit keer een specialist in elektriciteit. Hij beschikte over meer geavanceerde meetinstrumenten en specifiekere kennis. Hij hielp Milos met het doormeten van de bedrading en de nieuwe alternator. De bedrading bleek al snel in order en wederom ook de weerstand. Het was dan ook tijd voor de “Dynamic test” een test waarbij de alternator wordt gemeten terwijl de motor draait. Gezien de gemeten weerstand hetzelfde was tussen de nieuwe en oude was de verwachting voor een positieve uitkomst bij de dynamic test niet al te hoog.

Al goed, we deden de sleutels in het contact en zette de motor aan. We keken naar de voltmeter en wederom een te hoge voltage. Hoe dan? Want doen we fout? De elektricien deed zelf ook nog wat metingen maar dit gaf geen andere uitkomst… hoe verder?

We besloten de Triumph dealer in Istanboel te benaderen via de App en onze bevindingen met hem te delen. Wellicht dat deze monteurs ons konden helpen. Al snel kregen we antwoord met daarin een aantal instructies over hoe we moesten meten. Milos en Bas sprongen in actiemodus en voerde de metingen direct uit en deelde de uitkomst via tekst en foto’s met de monteurs. De monteurs gaven groen licht op alle metingen en stelde dat de alternator goed was en we de spanningsregelaar moesten monteren. Huh wat!? Maar hoe dan? Als wij de gemeten waardes naast de specificaties van Triumph leggen dan komen wij toch echt op een andere conclusie. Daarbij, wat als we de nieuwe spanningsregelaar monteren en we deze ook binnen 30 seconden opblazen? Moeten we dan weer terug naar Istanboel!? Zowel Milos als Bas snapte het niet meer en durfde, ondanks meerdere verzoeken van de monteurs in Istanboel, niet de nieuwe spanningsregelaar te monteren. Toen kwam Bas met een idee. Kunnen we niet een dummy spanningsregelaar gebruiken om het systeem te testen? Eentje die Milos nog heeft liggen. Het idee was dat als alles naar behoren werkte met de dummy regelaar we het risico konden nemen om de nieuwe spanningsregelaar te monteren. Gezien de dummy regelaar eigenlijk van iemand anders was spraken we af dat als deze zou opblazen het ons 50 euro zou kosten. Dat risico accepteerde we, liever 50 euro dan opnieuw naar Istanboel. 15 minuten later was de Dummy spanningsregelaar geïnstalleerd en hing deze met wat geïmproviseerde kabels vast aan het stuur. Time to test!

Sleutels in het contact, motor aan en kijken naar het voltage van de accu. 13,8 gaf de voltmeter aan. Prima. Nu nog kijken of het ook langere tijd goed gaat op verschillende toeren. In totaal hebben we de motor 15 minuten laten draaien waarbij we de toeren van 850 t/m 6000 rpm hebben laten stijgen. Nog steeds 13,5 volt. Zou het dan toch werken? We besloten de Tiger even te laten afkoelen om even later nog een test te doen. Ook de tweede test ging prima. Voor ons het teken dat we de dummy setup kunnen demonteren en de nieuwe spanningsregelaar kunnen installeren. Er is echter één nadeel, de motor is nu mega warm. Te warm om er veilig aan te sleutelen. Daarbij is het inmiddels ook alweer half 7 ’s avonds. We besloten om de dag te laten voor wat het was en morgen ochtend weer verder te gaan met het installeren van de nieuwe spanningsregelaar. Die avond zijn we nog lekker uit eten geweest bij de volgens Milos beste italiaan in town. Eerlijk is eerlijk het was inderdaad erg lekker. Eenmaal teruggekeerd in het appartement sliepen we beide toch alweer een stukje beetje met de gedachte dat het met de dummy spanningsregelaar heeft gewerkt.

De volgende ochtend begonnen we met het demonteren van de dummy regelaar en het in elkaar zetten van de motor. Dit keer inclusief alle kuipdelen. Hopelijk is dit ook de laatste keer dat we dit moeten doen… Een half uur later zat de motor weer helemaal in elkaar en kon de test der testen beginnen. Met knikkende knieën starten we de motor en keken we naar de voltmeter, 14,2. Nog beter dan de dummy setup. Opnieuw deden we een duurtest van 15 minuten met verschillende toerentallen. Alles ging uitstekend en het voltage bleef stabiel op 14,2 a 14,3. Looking good!! Als laatste test deden we een stresstest, dit betekende hoge toeren voor een lange periode, m.a.w. 6000 toeren voor 2 minuten. De uitlaat werd roodheet maar het voltage bleef 14,2. 

OMG we did it! It works! Vol ongeloof begonnen we te juichen en te klappen. We kunnen door! Milos reed nog even een overwinningsronde op de Tiger waarna er nog maar 1 ding opzat en dat was de Tiger even te wassen waarna we de spullen weer konden inpakken! Een uur later waren we zover, beide motoren weer vol bepakt en ready to go!

We hebben Milos wel 1000 keer bedankt voor zijn energie, moeite en zorgen maar het was nu toch echt tijd om gedag te zeggen. Al denken wij dat dit zeker niet de laatste keer is dat we elkaar zien, tot in Nederland zeiden we tegen Milos waarna we vertrokken.

Gezien we aardig wat tijd verloren zijn aan de reparatie van de Tiger moesten we een aantal dagen zien goed te maken. Bas had wel een idee hoe we dit konden doen namelijk door de boot van Bulgarije naar Georgië te pakken. Hierdoor zouden we in 1 keer weer op schema zitten. De boot zelf zag er niet heel interessant uit, maar na een beetje twijfelen besloten we het toch te doen. Het plan was dan ook simpel: zorgen dat we in 3 dagen van Nis (Servie) naar Burgas (Bulgarije) rijden. Hier zou de boot vertrekken waarna we na 3 dagen aankomen in Batumi (Georgië). Hoho let’s go!!!